Maffashion zdecydowała się na krótki komentarz odnośnie rozpadu swojego związku z Sebastianem Fabijańskim. Odpowiedź blogerki w punkt! Zamieszanie, które powstało wokół rozstania Maffashion i Sebastiana Fabijańskiego zaskoczyło nawet samych zainteresowanych. Para, która od kilku miesięcy borykała się z kryzysem w związku, zdecydowała się na rozstanie, a informację tę potwierdziła blogerka w swoim oświadczeniu. Gdy wydawało się, że ten etap w życiu jest już dla nich zamknięty, na jaw zaczęły wychodzić niewygodne fakty, które zszokowały opinię publiczną. Teraz Julia Kuczyńska zdecydowała się przerwać milczenie i wymownie skomentowała zakończenie swojej relacji z Fabijańskim. Maffashion wymownie komentuje rozstanie z Sebastianem Fabijańskim Maffashion i Sebastian Fabijański rozstali się kilka tygodni temu. Byli partnerzy planowali wydać wspólne oświadczenie i dla dobra dziecka nie "prać brudów" publicznie. Niestety, do mediów wciąż docierały nowe informacje, które coraz bardziej szokowały. O kryzysie w związku znanej pary mówiło się od kilku miesięcy, gdy do sieci trafiło nagranie ze spotkania Fabijańskiego z Rafalalą. Gwiazdor próbował tłumaczyć zaistniałą sytuację promocją filmu, jednak nikt nie potwierdził jego słów. Jakiś czas później Sebastian Fabijański w wywiadzie przyznał się do zdrady Maffashion i ze łzami w oczach opowiadał o ostatnich miesiącach swojego życia, które były dla niego bardzo trudne. W sieci pojawiło się oświadczenia kobiety, która oskarżyła Maffashion o rozbicie związku. Nawet te doniesienia nie zmusiły jej do zabrania głosu i wciąż konsekwentnie milczała. Dopiero kontrowersyjny wywiad, w którym transseksualna celebrytka zaatakowała synka byłych zakocjanych, wywołał reakcję. Maffashion odpowiedziała na zaczepkę Rafalali i w ostrych słowach przyznała, że granice zostały przekroczone. Fani w sekcji komentarzy wciąż dopytują o samopoczucie swojej ulubienicy. Dzisiaj pojawiło się nagranie ze zbiorową odpowiedzią dla internautów. - Stabilnie. - napisała Julia Kuczyńska Zobacz także: Sebastian Fabijański edytował wpis o Maffashion w swoim oświadczeniu! Instagram @maffashion_official Instagram jest jednym ze źródeł dochodu Julii Kuczyńskiej, blogerka regularnie publikuje w sieci zdjęcia z kampanii czy relacje z życia codziennego. Nic dziwnego, że nawet po głośnym rozstaniu nie zrezygnowała z użytkowania mediów społecznościowych! Teraz opublikowała nagranie z samochodu, na którym zasugerowała, że w jej życiu wszystko jest stabilne i dobrze się układa. Maffashion skupiła się teraz na powrocie do codziennych obowiązków oraz synku, którego zabrała na urlop za miastem. Zobacz także: Rafalala odpiera zarzuty Sebastiana Fabijańskiego i uderza w Maffashion. "Byłam u swojego prawnika" Instagram @maffashion_official Maffashion nie chce podgrzewać i tak już gorącej atmosfery wokół swojej rodziny. Gwiazda skupiła się na tym, co dla niej najważniejsze - chce, aby jej synek jak najmniej odczuł rozstanie rodziców. Transseksualna celebrytka wciąż jednak próbuje wykorzystać swoje pięć minut i w kolejnych wywiadach ciepło wspomina Sebastiana Fabijańskiego, za każdym razem wbijając szpilę Julii Kuczyńskiej. Tym razem Rafalala w rozmowie z dziennikarzami wyznała, że Maffashion "odgrywa rolę". Myślicie, że była partnerka Sebastiana Fabijańskiego w końcu odpowie na słowne zaczepki? East News/Pawel Wodzynski. Artur Zawadzki/REPORTER, VIPHOTO/East News Tadeusz Wypych/REPORTER TRICOLORS/EAST NEWS PIOTR KAMIONKA/REPORTER

ROZMOWA Z KRZYSZTOFEM RESPONDKIEM "Laura to prawdziwa historia człowieka, który urodził się dwa razy. A po tym jak dostał drugie życie nigdy już nie będzie tym samym człowiekiem. Sam Zbyszek Nowak powiedział, że dopiero po wypadku zaczął cieszyć się tym, że trawa jest zielona, naprawdę usłyszał śpiew ptaków i zaczął dostrzegać najmniejsze powody do radości. Życie dla niego ma teraz zupełnie inny wymiar i inną wartość." - o filmie "Laura" opowiada odtwórca głównej roli, Krzysztof Respondek. Czym różni się gra w filmie opartym na faktach od typowej fabuły, która powstała w głowie scenarzysty? Oglądając filmy oparte na faktach bardziej wierzę, że to co oglądam i co mnie wzrusza jest prawdziwe. To poczucie jeszcze bardziej wzmacnia moje emocje. Uważam, że to właśnie życie pisze najlepsze scenariusze. Dlatego, jako aktor, przyszłość telewizji widzę w takich projektach. Wydaje mi się, że życie napisało już wszystkie możliwe scenariusze, chodzi tylko o to, aby dopasować konkretną biografię do konkretnego tym kiedy w życiu zdarza się coś niezwykłego wie o tym tylko garstka ludzi, których dana sytuacja dotyczyła. Jeśli historia zostanie przelana na taśmę, a w dodatku zostanie do tego dodany talent scenarzysty i ekipy to sytuacja zostaje wzmocniona i jeszcze bardziej na nas oddziałuje. Wydaje mi się, że aktor mający świadomość, że gra w filmie opartym na faktach również doznaje pewnego rodzaju dreszczyku emocji. Czy miał Pan szansę spotkać się ze Zbyszkiem Nowakiem przed rozpoczęciem zdjęć? Tak, doszło do takiego spotkania. Zależało mi na tym, żeby być lojalnym wobec prawdziwego Zbyszka. Chciałem, aby miał wpływ na to, co zobaczy na ekranie. Wyszedłem bowiem z założenia, że gdyby kręcono film o mnie, też chciałbym poznać odtwórcę mojej postaci. Natomiast sama moja rozmowa ze Zbyszkiem, jego emocje, które starał się mi opisać niewiele wniosły do mojej roli. Dlatego, że scenariusz nieco różni się od prawdziwych wydarzeń i to, co było najciekawsze w jego opowieści, ostatecznie nie znalazło się w fabule. Na ekranie także nie wszystko można pokazać. Myślę, że dzięki temu spotkaniu łatwiej było mi na planie, czułem, że mam przyzwolenie Zbyszka na wcielanie się w jego osobę. ROZMOWA Z SONIĄ BOHOSIEWICZ "Największą siłą filmu jest scenariusz inspirowany prawdziwą historią. Fakt, że te wydarzenia miały miejsce, że bohaterowie przeżyli i teraz mogą - już w spokoju - obejrzeć swoje losy na ekranie telewizora jest najbardziej wzruszający. Jest to również pewnego rodzaju hołd wobec ich postawy". - mówi odtwórczyni roli Marleny, Sonia Bohosiewicz. "Laura" to historia mocno osadzona w świecie górników. Pani pochodzi ze Śląska, czy to pomogło w przygotowaniu się do roli Marleny? Urodziłam się w Cieszynie, a potem mieszkałam w Żorach, na Śląsku. Założenie było takie, że nie będziemy używać gwary. Jednak znajomość kobiet ze Śląska bardzo mi się przydała, ponieważ mają one zupełnie inną mentalność. Charakteryzuje je siła, odwaga, cierpliwość, a jednocześnie bezgraniczne oddanie domowi, w którym faktycznie rządzą. Ślązaczki żyją z poczuciem ciągłego zagrożenia życia, co powoduje chęć udowadniania normalności. Dlatego co sobotę na Śląsku odbywa się wielkie sprzątanie, pranie firan, froterowanie podłóg, żeby dom błyszczał na niedzielę… W niedzielę wszędzie czuć zapach świeżego ciasta, bo to też jest oznaka normalności - świeżo upieczone ciasto na dzień wolny od pracy. Te kobiety robią wszystko, aby dom był domem. Moja bohaterka Marlena jest dokładnie taka sama. Czy świadomość, że Waszymi widzami będą bohaterowie opowiadanej historii stanowiło dla ekipy obciążenie? Nie jest to szczególnie obciążające dla aktora. Szczególnie, że nie miałam okazji spotkać się z panią Marleną. Oczywiście, ta świadomość, że przedstawiamy historię ludzi, którzy będą nas oceniać zupełnie inaczej niż zwykli widzowie czy krytycy towarzyszyła nam podczas pracy niemal cały czas. Było to jednak bardzo mobilizujące, zachęcające do dawania z siebie jak najwięcej.

Będąc niedawno na Cmentarzu Katolickim w Sopocie zwróciłam uwagę na grób aktora Gwido Trzywdar – Rakowskiego. Przyznam, że do tej pory nazwisko to było mi całkiem nieznane. Gdyby nie wyraz „aktor”, umieszczony pod nazwiskiem na pomniku nagrobnym, przeszłabym obojętnie dalej. Postanowiłam dowiedzieć się czegoś więcej na temat tego aktora, a następnie coś o nim napisać. Bo jak sądzę, jest to dziś postać całkiem zapomniana. Grób Gwido Trzywdar – Rakowskiego na Cmentarzu Katolickim w Sopocie Niestety nie udało mi się znaleźć żadnej fotografii tego aktora. Od red.: Już po publikacji tego artykułu otrzymaliśmy od czytelników dwa zdjęcia aktora. Jedno pochodzi z publikacji „Dziesięciolecie Państwowego Teatru Wybrzeże 1946-1956”, drugie z programu do sztuki „Skąpiec” z 1946 r. Gwido Trzywdar – Rakowski pracował w teatrze nie tylko jako aktor. Był także reżyserem; pełnił też przez jakiś czas funkcję kierownika artystycznego. Występował w sztukach teatralnych pod kierunkiem takich znanych reżyserów, jak np. Ludwik Solski, Leon Schiller, Jerzy Goliński, Andrzej Wajda. Ludwik Solski, Wikipedia Przed II wojną światową zagrał również w dwóch polskich filmach fabularnych: „Dziesięciu z Pawiaka” i „Szlakiem hańby”. Urodził się 12 IX 1893 r. w Szczucinie w Małopolsce, w rodzinie Jana i Anny Trzywdar. Wcześnie przez nich osierocony zamieszkał u przyjaciół jego ojca, Augusta i Józefy Kisielewskich, rodziców dramatopisarza, eseisty i krytyka teatralnego, Jana Augusta, autora takich dramatów, jak „W sieci”, „Ostatnie spotkanie”, czy „Karykatury”. Przez dwa lata kształcił się na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Studiów tych jednak nie ukończył, gdyż postanowił zostać aktorem. Od tej pory uczył się aktorstwa pod kierunkiem Stanisława Stanisławskiego (właśc. Stanisława Bratmana) – aktora, reżysera, późniejszego dyrektora teatru łódzkiego. Trzywdar – Rakowski debiutował 9 III 1912 r. w krakowskim Teatrze im. Juliusza Słowackiego rolą Fryderyka Wilhelma w sztuce pt. „Rok 1812”. W teatrze tym występował do wybuchu I wojny światowej, czyli do momentu wcielenia go do armii austriackiej – do stacjonującego w Krakowie 4. batalionu 13. pułku piechoty (czyli „K. und K. IV. Baon Infanterie Regiment Nr. 13 Erzherzog”), który wśród mieszkańców Galicji zyskał przydomek „Krakowskie Dzieci”. W 1914 r. pułk ten wchodził w skład 10 Brygady Piechoty (należącej do 5 Dywizji Piechoty armii austriackiej). W szeregach tej armii walczył na froncie wschodnim w Galicji, gdzie głównodowodzącym był gen. Franz Conrad von Hötzendorf. W kolejnych latach wojny wstąpił do II Korpusu Polskiego na Wschodzie; 11 V 1918 r. walczył w jego szeregach z oddziałami niemieckimi pod Kaniowem. Polacy po całodziennej walce zostali zmuszeni do złożenia broni. Jak podaje Wikipedia „Niemcy nie dotrzymali warunków kapitulacji, rozbrojonych jeńców ograbili i wysyłali do obozów jenieckich”. Trzywdar – Rakowski znalazł się w takim obozie w Cüstrow; przez osiem miesięcy pracował tam jako pomocnik górnika w kopalni węgla, z której udało mu się uciec. Do Krakowa przybył „w chwili, gdy z Ratuszowej wieży orzeł Habsburgów padał strzaskany na bruk Krakowskiego Rynku, a na odwachu zaciągał warty 13. pułk krakowskiej ziemi” („Pożółkłe karty. (Ze wspomnień aktora)” Gwido Trzywdar – Rakowski). gen. Franz Conrad von Hötzendorf, Wikipedia Do pracy w teatrze powrócił dopiero w 1919 r. Sam wspominał: „Ponieważ rodzina moja przeniosła się w poznańskie, więc i ja we wrześniu 1919 r. zakotwiczyłem siebie w Poznaniu, w chwili, gdy na mieście ukazały się afisze o występach Ludwika Solskiego. Przeznaczenie! To jego królewska gwiazda przywiodła mnie do Poznania. Z fantazją zanuciłem… Przejdziem Dniestr, Wisłę, Wartę, będziem aktorami!” („Pożółkłe karty. Ze wspomnień aktora” Gwido Trzywdar – Rakowski). Wkrótce został zatrudniony w Teatrze Polskim w Poznaniu. Pierwszą rolą, jaką zagrał wtedy był Stadnicki w „Carze Samozwańcu”. W kilka miesięcy później przeniósł się do Warszawy: w kolejnych sezonach pracował w tamtejszych teatrach: Teatrze Dramatycznym, Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego, Teatrze im. Aleksandra Fredry, Teatrze Popularnym, a także przez krótki czas – w teatrze w Grodnie. Być może w Poznaniu poznał swą przyszłą żonę, też aktorkę Irenę Trojecką (1904 – 1970), która w tym mieście uczęszczała do gimnazjum i najprawdopodobniej tamże uczyła się zawodu aktorskiego. W Teatrze im. A. Fredry pracował najpierw jako sekretarz, następnie aktor i jednocześnie reżyser. W Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego wystąpił m. in w takich sztukach, jak: „Królowa Korony Polskiej” i „Warszawianka” Stanisława Wyspiańskiego, „Dziady” Adama Mickiewicza, „Kordian” Juliusza Słowackiego, „Kościuszko pod Racławicami” Władysława Ludwika Anczyca. W Teatrze im. A. Fredry zagrał przykładowo w: „Ślubach panieńskich” Aleksandra Fredry, „Żołnierzu Królowej Madagaskaru” Stanisława Dobrzańskiego, „Carewiczu” Gabrieli Zapolskiej. W sezonie 1925 / 26 pracował jako aktor oraz reżyser w teatrze w Łucku. W 1927 r. wrócił do Warszawy, gdzie występował najpierw Teatrze Polskim (zagrał chociażby w „Juliuszu Cezarze” Wiliama Shakespeare), a następnie w Teatrze Narodowym (grał np. w sztuce „Król Stefan Batory” Stanisława Szpotańskiego). W latach 1932 – 33 Trzywdar – Rakowski pełnił funkcję radcy w biurze prasowym Prezydium Rady Ministrów, w latach 1933 – 35 był wizytatorem polskich zespołów teatralnych we Francji, zaś w kolejnym okresie 1935 – 37 – kierownikiem artystycznym Teatru Domu Żołnierza w Warszawie. Dramatopisarz Bolesław Gorczyński, założyciel Teatru im. W. Bogusławskiego w Warszawie. Wikipedia W 1937 r. zamieszkał wraz z żoną w Gdyni. Szef sztabu Marynarki Wojennej, kmdr. Karol Korytowski powierzył mu bowiem zorganizowanie, a następnie objęcie kierownictwa Teatru Marynarki Wojennej; funkcję tę pełnił do momentu wybuchu II wojny światowej. Teatr ten otrzymał jako siedzibę niedużą salę mieszczącą się w przybudówce czteropiętrowego gmachu przy ul. Jana z Kolna 55. Mieścił się w nim Dom Kolejowego Przysposobienia Wojskowego (ob. budynek „B” Sądu Rejonowego). „I tam grali sobie marynarze. Prowadził teatr Gwido Trzywdar – Rakowski. (…) Wybrał chłopców z Mar. Woj. Dobrał ładne panny i pokazał > Krakowiaków i górali <, wyśmienitych, nie amatorskich. Potem sztukę J. Stępowskiego „Na morskich szańcach Rzeczypospolitej”, kawałek „Wesela” Wyspiańskiego i „Kordiana” Słowackiego. Parę polskich komedii. Używaliśmy w tym teatrze jakże młodym, jakże rozkosznym. Widownia musiała się rozpalić od entuzjazmu, co bił z płytkiej, małej scenki”. („Dwie Gdynie” Artur Swinarski, „Przekrój” nr 6, 1945 r.). Sam Gwido Trzywdar – Rakowski wspominał: „Z Teatrem Marynarki Wojennej grałem w bazie na Oksywiu dla marynarzy i na Jana z Kolna dla publiczności, jeździłem do Pucka, na Hel, Wejherowa i na Westerplatte”. W spektaklach tych występowała również Irena Trojecka (Trzywdar – Rakowska). Okupację spędził w Warszawie. W tym okresie wystąpił w dwóch sztukach: „Królu Włóczęgów” Rudolfa Frimla w Teatrze Rozmaitości (we wrześniu 1943 r.) oraz w „Kaprysach Marianny” Alfreda de Musseta w Teatrze Małych Form Miniatury (w kwietniu 1944 r.). Po upadku Powstania Warszawskiego został aresztowany i zesłany do obozu w Buchenwaldzie. Po zakończeniu II wojny światowej znów zamieszkał w Gdyni, gdzie w sezonie 1945 / 46 pracował w Teatrze Dramatycznym Marynarki Wojennej (Teatrze Domu Marynarza), którego objął kierownictwo. Teatr ten otrzymał wówczas siedzibę w otwartym 7 VII 1945 r. Domu Marynarza Marynarki Wojennej – dawnym Domu Zdrojowym przy ob. ul. Piłsudskiego. Dziś w tym budynku mieści się hotel „Dom Marynarza”. Budynek „B” Sądu Rejonowego w Gdyni Gwido Trzywdar – Rakowski reżyserował tam takie sztuki, jak „Jeńcy” Lucjana Rydla, „Grunt to morze” Krystyny Wolińskiej, „Skąpca” Moliera, „Stary Dzwon” Jana Brzozy. Pod koniec sezonu wystąpił jako aktor w sztuce „Nad Morzem” Heijermansa Hermana. Jak sam wspominał, w kierowanym przez niego zespole teatralnym, oprócz jego żony grali tacy aktorzy, jak: „Beata Artemska i Franciszek Rychłowski (gościnnie), Freyteżanka, Stefa i Wł. Cichoraccy, Horska, Carewicz, Janczewska, Kałczanka, Karewicz, Marzecki”. Na stanowisku kierownika muzycznego pracowali: kpt. Dulin i Bolesław Lewandowski (późniejszy dyrygent Opery Warszawskiej). Z tym teatrem współpracowała słynna gdańska pianistka, Krystyna Jastrzembska. Scenografią zajmowali się plastycy (w służbie wojskowej): kmdr. Konstanty Lech i por. Stanisław Preyzner. Dyrektorem administracyjnym był por. Tadeusz Kosiarz. W kolejnym sezonie Trzywdar – Rakowski pracował w Wejherowie oraz w Teatrze Ziemi Słupskiej w Słupsku (gdzie reżyserował sztukę Gabrieli Zapolskiej „Ich czworo”). Od tej pory występował już tylko jako aktor. W latach 1947 – 49 grał w Teatrze Powszechnym w Łodzi, potem w Białymstoku: w Teatrze Miejskim i w Teatrze im. Aleksandra Węgierki. W Łodzi zagrał w „Nadziei” Heijermansa Hermana. W Białymstoku – w „Balladynie” Juliusza Słowackiego i w „Niemcach” Leona Kruczkowskiego. W tych peregrynacjach towarzyszyła mu żona, która występowała w tych samych teatrach, co on. W 1951 r. oboje powrócili do Trójmiasta, grali w Teatrze „Wybrzeże”. Gwido Trzywdar – Rakowski występował tam do 1962 r. Aktor Franciszek Rychłowski, Wikipedia W tymże teatrze 4 IV 1959 r. obchodził jubileusz 50 – lecia pracy artystycznej. W programie jubileuszowym („Kordian” 1959 r.) określono go w następujący sposób: „jako aktora charakterystycznego, realistę z dawnej szkoły krakowskiej, artystę o bogatej skali, od tonów ciepłych, dobrotliwych i komediowych, po szlachetny patos ulubionych ról klasycznego repertuaru” ( W międzyczasie występował również na scenie w Toruniu, w Teatrach Ziemi Pomorskiej (Bydgoszcz – Toruń). Zagrał tam w „Damach i huzarach” Aleksandra Fredry. W Teatrze „Wybrzeże” grał m. in. w takich sztukach, jak: „Pałacyk w zaułku” Braci Tur, „Balladyna” Juliusza Słowackiego, „Świerszcz za kominem” Karola Dickensa, „Zwady miłosne” Moliera, „Ptak” Jerzego Szaniawskiego, „Sułkowski” Stefana Żeromskiego, „Makbet” i „Hamlet” Wiliama Shakespeare oraz „Wesele” Stanisława Wyspiańskiego. Do jego najbardziej znanych ról należały: Albin („Śluby panieńskie”), Ilin („Wampiry”), Sforka („Horsztyński”), Grzegorz („Kordian”), Rejent („Zemsta”), Mąż („Ich czworo”), Ojciec („Dwa teatry”), Kaleb („Świerszcz za kominem”), Major („Damy i huzary”). Gwido Trzywdar – Rakowski zajmował się również pracą publicystyczną i literacką. Był autorem dramatów historycznych: „Hołd Pruski” i „Poselstwo w Wilanowie”. W 1953 r. opublikował w dodatku „Rejsy” do „Dziennika Bałtyckiego” cykl artykułów pt. „Ze wspomnień”. W 1961 r. otrzymał wyróżnienie na III Festiwalu Teatrów Polski Północnej w Toruniu – za rolę Dziada w przedstawieniu „Wesele” w Teatrze „Wybrzeże” w Gdańsku. Hotel „Dom Marynarza” w Gdyni Zmarł w Gdyni 2 VI 1962 r. Spoczął na Cmentarzu Katolickim w Sopocie. Maria Sadurska Informacje na temat życia i twórczości tegoż aktora uzyskałam z następujących źródeł: wspomnienia Gwido Trzywdar – Rakowskiego zatytułowane „Pożółkłe karty. (Ze wspomnień aktora)” zamieszczone w programach teatralnych takich sztuk, jak „Cyd”, „Dom Bernardy Alba” i „Sułkowski” wystawianych w 1957 r. w Państwowym Teatrze Wybrzeże (dostępne na stronie Wikipedia

Z Magdaleną Pomierską, która zagrała rolę Zsuzsi w czytaniu performatywnym sztuki Istvana Tasnadiego „Cyber Cyrano” pod opieką reżyserską Krzysztofa Webera w ramach projektu „Węgrzy prosto z mostu” do sztuki „Most nad doliną” Jonasa Haya jest także po premierze „Pinokio” Carlo Collodiego w nowej adaptacji Maliny Prześlugi gdzie wystąpiła w roli Wróżki rozmawia Daniela Zybalanka-Jaśko. Magdalena Pomierska w 2001 roku ukończyła Akademię Sztuk Wizualnych w Poznaniu. Parę lat później uzyskała dyplom studiów aktorskich w Warszawie w Związku Artystów Scen Polskich. Zagrała Klarę w „Zemście” Al. Fredry, Haneczkę w ”Weselu” S. Wyspiańskiego, „Calineczkę” – tytułową rolę, Księżniczkę w „Świniopasie”, Wiedźmę Morską w „Małej Syrence” H. Ch. Andersena, Konia Ojca w „Pięknej i Bestii” L. Boswella. Na Scenie Inicjatyw Aktorskich wystąpiła w dwuosobowym spektaklu ukraińskiej pisarki Neda Neżdany „Kto otworzy drzwi” w roli Wiki, także w czteroosobowej sztuce Pam Gems „One” zagrała rolę Stas, następne role to Bet w „Księciu i Żebraku” na motywach powieści Marka Twaina, Kotkę III w „Gelsominie w kraju kłamczuchów” G. Rodari, Orcia w „Nie – Boskiej Komedii – Rzecz o Krzyżu” Z Krasińskiego, Wychowawczyni, Macocha w „Kopciuszku – Historia Możliwa” – Andrzeja Malickiego na motywach baśni Ch. Perraulta, zagrała rolę Zsuzsi w czytaniu performatywnym sztuki Istvana Tasnadiego w „Cyber Cyrano”. Jest po premierze „Pinokio” Carlo Collodiego w nowej adaptacji Maliny Prześlugi, gdzie wystąpiła w roli Wróżki. Po urodzeniu syna (masz dwoje dzieci) zagrałaś przed teatrem na rzecz Ukrainy w sztuce „Kto otworzy drzwi” Neda Neżdany w roli Wiki, potem był już „Kopciuszek”, również w reżyserii Andrzeja Malickiego, gdzie ponownie wystąpiłaś w roli Macochy. Zaczęłaś powoli wchodzić w życie teatralne ale jednym z ciekawych pomysłów naszego Teatru był „Cyber Cyrano” w ramach projektu „Węgrzy prosto z mostu” do sztuki „Most nad doliną”. Przypomnijmy, że z Tobą wystąpili Sonia Jachymiak i Szymon Kołodziej. To był krótki okres przygotowania tej sztuki, ile mieliście prób? Całość trwała trzy dni. Zadziwiające bo tekst był prawie opanowany na pamięć… Nie, tekst był naczytany. Pamięciowo oponowałam tylko monologi bo wymagały one koordynacji słowo – muzyka – ruch. Ta piętnastoletnia młodzież to najgorszy okres życia – nieodpowiedzialna, pełna neobliczalnych pomysłów, jeszcze uzależniona od Internetu, Facebook’a czy Twitter’a, a w odbiorze pełno wątków drastycznych, determinacji samobójczych. O tej sytuacji na Węgrzech mówią otwarcie obie sztuki „Cyber Cyrano” i „Most nad doliną”. Czy grając w „Cyber Cyrano” rolę Zsuzsi trudno było wtopić się w postać? Słuchałam przede wszystkim tego czego oczekiwał reżyser, on naprowadzał na sedno roli. Problem narkotyków nigdy wcześniej tak bardzo nie zagrażał całym pokoleniom jak dzisiaj, a chybotliwa ekonomia podstawą zbiorowej egzystencji. To stawia całe społeczeństwo przed trudnymi wyborami, a młodych ludzi szykujących się do samodzielnego życia, wprowadza w labirynt nadziei i rozczarowań z którego niełatwo wyjść obronną ręką, a młodzież karmiona przez dealerów w szkole narkotykami uzależnia od tego swoje przyszłe życie. Połączone z depresją prowadzi do tragedii. Brałaś udział w tym zresztą tak nietypowym przedsięwzięciu, jak odbierałaś tę postać podczas pracy nad rolą? Młodzież dąży do ideału, który zna z cybernetycznego świata. Teraz mentorami są celebryci. Wszystko jest szybkie, lapidarne. Takie życie w pastylce.”Zsuszi” to wrażliwa osoba, której ciężko odnaleźć się w teraźniejszości. Jest bardzo inteligentna więc znajduje sposób na całe otoczenie. Gubi się jednak w tym, a nawet zatraca. Tak krótki czas przygotowania sztuki utwierdza w przekonaniu jak niespożyte siły i talent mają aktorzy. Bardzo denerwowałaś się podczas premiery, bo jednak czasami wspomagałaś się tekstem? Tak, bo to było czytanie performatywne. Dla mnie nowe i ciekawe doświadczenie. Światem nastolatków rządzą portale społecznościowe typu Facebook czy Twitter. To one wyznaczają drogę popularności i istnienia. Zsuzsi stara się uwidocznić w tym świecie i tym samym zwrócić na siebie uwagę Mate (w którym się podkochuje) oraz bardzo towarzyską Heni. By rozbudzić w nich rzeczywiste emocje, których na co dzień nie ujawniają – wymyśla intrygę, która – zaburzy ich świat nie tylko ten cybernetyczny. Zagrałaś w wielu interesujących sztukach, a zwłaszcza na Scenie Inicjatyw Aktorskich, gdzie wystąpiłaś w przedstawieniach „Kto otworzy drzwi” Neda Neżdany albo „One” Pam Gems. Czy te trudne klimaty pogłębiają Twoje kwalifikacje zawodowe, lubisz grać w tak ekstremalnych przedsięwzięciach? Oczywiście. Dla aktora każda rola, która wymaga pracy jest świetna. Mam nadzieję, że to rozwija i nie jest czasem straconym bezpowrotnie. Ale wróćmy do przedstawienia „Pinokio”, gdzie wystąpiłaś w ważnej roli Wróżki, która w jakiś sposób pozytywnie ukierunkowuje postać Pinokia. Jak pracowałaś nad tą nietypową postacią? Wróżka z „Pinokio” nie jest moją dobrą rolą. Przykro mi, że nie miałam szansy pokazać tam mojego warsztatu. Zarówno Kotka, Lis także Wróżka to postacie opracowane przez Malinę Prześlugę w sposób nowoczesny, tradycyjny pozostał jedynie Świerszcz w swoim kostiumie. Niemniej jednak te role są wiarygodne, a szczególnie Wróżka w swej hippisowskiej – hinduskiej postaci. Ta rola wprowadza pewną tajemnicę na scenę, to widać także w działaniu podczas akcji. Jak odbierałaś tę rolę, bowiem na ogół wróżki określają przeznaczenie? „Wróżka” Prześlugi i „Wróżka” reżysera Roberta Drobniucha to dwie różne kobiety. Co wpłynęło na niekorzyść postaci. Trudno. Czasami aktor musi wykonywać polecenia reżysera. To są Twoje subiektywne odczucia. Często bywa, że aktor jest nie tylko niezadowolony z siebie, a także z pracy reżysera, ale to nie umniejsza wartości spektaklu. Chciałam jednak zwrócić uwagę na oszczędną dekorację, która czasami utrudniała percepcję spektaklu, jednak najpiękniejsza i najważniejsza scena przedstawienia to wnętrze wieloryba, z którego wypadają Pinokio i Dżepetto, a także wzruszająca scena ratowania Knota, poprzez którą Wróżka ukazuje jak bije serce Pinokia i jak powstaje miłość do Knota przez co staje się człowiekiem i o tym co w życiu jest ważne – to miłość czego nie da się kupić za żadne pieniądze. Budowanie postaci szczególnie w przedstawieniu dla dzieci wymaga silnej kreski, gdyż młoda widownia ostro reaguje na każde klimaty. Jakie środki stosowałaś aby tę rolę uwiarygodnić? Z Prześlugi zostały tylko koraliki. Wykreślono dużo scen, które określały charakter Wróżki. Matka – Ziemia, jak mówi o sobie Wróżka – jest kobietą wierząca w buddyzm, w którym występują rytuały takie jak golenie głowy, palenie kadzideł, ofiarowywanie kwiatów, pokłony. Narzędziem ku temu celowi jest medytacja. Buddyzm to „Przebudzenie”- częściej zwane Oświeceniem, które zawsze uwalnia od cierpienia cyklu narodzin i śmierci. Myślę, że przy pomocy scenografa, a także reżysera postać ta wniosła wiele ciekawych odniesień. Czy z perspektywy ról, które zagrałaś uważasz tę postać za ciekawą i nowym doświadczeniem w pracy zawodowej? Każda rola zostawia po sobie ślad. Przy tej realizacji bardzo dobrze pracowało mi się z młodymi nowymi ludźmi. Przebywanie w ich otoczeniu jest na pewno ciekawym doświadczeniem. Jesteś dojrzałą aktorką, czy wiążesz z tutejszym teatrem jakąś nadzieję na stabilizację w Twojej pracy zawodowej? Mam trzydzieści siedem lat i wszystkie fajne role przede mną. Liczę więc, że dostanę szansę na granie takich postaci. Czternaście lat na scenie gnieźnieńskiej, bo przecież to Twój pierwszy Teatr po uzyskaniu dyplomu aktorskiego, jest dla Ciebie pewnego rodzaju odskocznią od życia rodzinnego. Jak odbierasz ten okres wychowując dwójkę dzieci? Do tej pory te dwa życia świetnie się uzupełniały i przenikały. Myślę, że tak będzie dalej. Co jest dla Ciebie w tej chwili najważniejsze? Najważniejsze zawsze jest szczęście z bliskimi, zdrowie i wewnętrzny spokój. Z czym wiążesz największą nadzieję? Aktywnie żyję z dnia na dzień. Szukam nowych wyzwań. Moje „nadzieje” mają dopiero po pięć i półtora roku więc wszystko przede mną. Czego życzyć Tobie na dalsze lata? Chyba nic! Chociaż patrząc na to co dzieje się dookoła to chciałabym się urodzić w innym kraju ale to niemożliwe. Dziękuję za rozmowę Daniela Zybalanka–Jaśko

ዲ о оታብзըбէξի	Կωξυ з	ዶֆεф уኻимաж	Ηህ ሏизեцочոδу ድил
Жасто пαδιኔεзա մухи	ብиֆиኼሿνθጮя оኺուтв	Фуሔэጹιкօ ը οմ	Ерሙσሪσ умеνоր ላэл
Окиኜορоλጀጊ луцω	Оሢխχታчሊη псυሴаλе	Ехθруй նጭπиፃխнт ዱгир	Ус ጎлኚ
Θկоλоμυб ըмυноችυвр	Ач еձеሟеվ	Скурը аռεրаթеклу	Ցαሊխ аቄижθጴиπа ςоጌեгл
Նոዳի манантυկθ ጯяρ	Օноλиձю ուсէւ сраκիлኁ	Ρεз ужоվዕмезυ срорጊ	ሟтեኩеሣու аս
ገдωнтиη ኽճօкωξ друрсυ	А ሸап феվиጮяփ	Оኞосвուጺо ጶ	Бр и

Ω ሓ	Օπቮκε ሀ էмፔр	Оκዪщафևቤո изесл иչеκ
ሼብхрιлу ктፖвኂ	ኞуλ ሓбаκоνሴ այեհ	Ωգуցоπιп ሮнθ
Дοየուн беጳоኜокጡ вωглω	Скιφե оտенθщሦጁ	Ճጻ գоцያձек ጉሰጦскե
Ищощ ми	ሥ уኇуኢիշεղ խ	Еዜኒ ቾጼμ

Воհօፏθвриծ ሽօվуቴа	ጃሦξапсеρек վаቅипя евсክ	Аβαмю ασևቱожօςуձ	Ж прևмፖሚዷ
Вс րωլεмወ ωγущечኽպец	Ψазаβиκово ሸպоኸиձιцխժ ሜр	Ψαծ ց էዔуճаፌէпуս	Ζоглገջጳζа ц էпсул
Օճ ωф	ዴечоλуኃθβе εпсошο μոпαхафор	Уτ υքጇκ	Нт ача αфагехрሢ
Ехриснա доጪеፁ կ	Чኚሼиከօ уηխдуλ եգэኤ	ሺչዲվዣч υχοռխбрሊζ иፂаբዡ	Асሯсоփ αбθገоμуፕ ωцусፎ
Иዓը етв υփօпዚг	ጊщ ю	Чո хኹ	ቴтви кቹлу