W książce "Jarosław Iwaszkiewicz/Andrzej Wajda. Korespondencja" można przeczytać fragment listu pisarza do reżysera: "Jestem wciąż pod wrażeniem Twojego filmu i nie przestaję o nim myśleć". Iwaszkiewicz dodał, że widział "Panny z Wilka" Andrzeja Wajdy cztery razy. W korespondencji między pisarzem, a reżyserem znalazły się też listy sprzed premiery filmu, z 1978 r. Wajda pisał: wziąłem się do czytania "Panien z Wilka". Bardzo to miłe zajęcie, kiedy marzy się o filmie, nie myśląc jeszcze o tym, że wszystkie te wspaniałe obrazy, ulotne uczucia będą musiały ubrać się w realne kształty aktorów, krajobrazu, przedmiotów. Tak, materializacja uczuć to mój zawód, ale marzyć mogę (…) Umarzyłem więc sobie piękny film. Marzenie udało mu się zrealizować rok później. "Panny z Wilka" miały premierę 4 września 1979 r. W rozmowie z Wandą Wertenstein dla magazynu "Kino" z 1979 r. Wajda mówił: Otóż gdybym miał się trzymać moich pierwszych sukcesów, powinienem być do dziś reżyserem filmów wojennych, bo udało mi się zrobić "Popiół i diament", a przedtem "Kanał" i "Pokolenie". To były moje trzy pierwsze filmy, od których zaczął się mój sukces. Ale dosyć szybko zrozumiałem, że muszę od tego uciekać, że muszę raz zrobić film historyczny, raz taki, raz znów inny, żeby nie być sterroryzowanym przez konieczność sukcesu. Przyznał, że proza Iwaszkiewicza jest dużym wyzwaniem dla każdego reżysera: Jest w niej coś nieuchwytnego, co wydaje się niemożliwe do przeniesienia na ekran. Dlatego to jest powodem, żeby robić film. Treść filmu streścił "Przekrój" z września 1979 r.: "Pięć kobiet… a raczej cztery kobiety i jedna młoda dziewczyna. Żyjące w oderwaniu od problemów świata, w wiejskim odosobnieniu pielęgnują własne uczucia, wspomnienia, nostalgie, własne porażki, złudzenia, bo już nawet nie nadzieje… a w ich wspomnieniach przewija się – przez lata – jeden motyw: ich dawny sąsiad, Wiktor. Młody człowiek, w którym wszystkie się po trochu kochały i w którym podkochują się nadal, jako że życie nie przyniosło im niczego na tyle atrakcyjnego, na tyle ważnego, co mogłoby wyprzeć, wymazać tamto uczucie. I oto Wiktor znów przyjeżdża do Wilka na kilka tygodni urlopu. Wspomnienia powracają więc z nową siłą". W Wiktora Rubena wcielił się Daniel Olbrychski, który grał w kilku wcześniejszych filmach Wajdy. Filmowe siostry to Anna Seniuk, Maja Komorowska, Stanisława Celińska, Krystyna Zachwatowicz i francuska aktorka Christine Pascal. Film był koprodukcją polsko-francuską. Scenografię przygotowali Allan Starski i Maria Osiecka-Kuminek (otrzymali za nią nagrodę na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni), a zdjęcia zrealizował Edward Kłosiński. W filmie można usłyszeć muzykę Karola Szymanowskiego. Film otrzymał nagrodę specjalną jury na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Był nominowany do Oscara w kategorii "Najlepszy film nieanglojęzyczny", ale walkę o statuetkę przegrał z "Blaszanym bębenkiem" Volkera Schlondorffa. W nim też zagrał Daniel Olbrychski. Źródło: PAP,

„Jezus, Maria, pan Wiktor przyjechał!” Konkretnie rzecz ujmując, w spektaklu Teatru Starego Wiktor przyjeżdża kilkakrotnie. Adaptacja Panien z Wilka Jarosława Iwaszkiewicza to znakomity spektakl, szczególnie dla takich jak ja: Iwaszkiewicz mnie nudzi, ale nie nudą trywialną, tylko taką, o której pisał Tadeusz Gadacz: nudą metafizyczną. Melancholia, monotonia są dla mnie w tym i innych opowiadaniach Iwaszkiewicza tak sugestywne, że przenikają mnie i obejmują całkowicie. Staję się melancholijna, gdy go czytam – nie jestem w tym odosobniona – ale nie zmienia to faktu, że niechętnie wracam do opowiadań Iwaszkiewicza. Natomiast przyzwyczaiłam się już do tego, że nazwisko: Agnieszka Glińska stanowi gwarancję ożywiania klasyki w sposób, który budzi podziw (nomen omen przedstawienie to bierze udział w kolejnej edycji konkursu Klasyka Żywa) i dlatego wybrałam się na spektakl grany na Scenie Kameralnej Starego Narodowego Teatru. Zobaczyłam adaptację Iwaszkiewicza właśnie żywą, prawdziwą, zabawną chwilami i spory dystans do efektów wizualnych wykorzystujących multimedialne zdobycze cywilizacji – wprowadzania, czasem na siłę, do spektakli niemal filmowych obrazów na mniejszych, czy większych ekranach. Jednak tutaj te środki techniczne są wykorzystane w sposób budzący szacunek, nie tworzą wrażenia dysonansu. Przedstawienie Glińskiej rozpoczyna się właśnie od takiego obrazu: jedna z panien siedzi niemal nieruchomo na podłodze, niemal, bo rytmicznie porusza palcami u stóp… (przyznaję, że pomyślałam wtedy: aby przypadkiem nie było to jedyne poruszenie tego wieczoru – i nie było). Potem na ekranach sprytnie wkomponowanych w scenografię pojawiają się obrazy, zdjęcia kolejnych bohaterek. To nie tylko podpowiedź dla widza, której z kobiet perspektywa spojrzenia na aktualne i szczególnie dawne wydarzenia będzie teraz prezentowana. To także rodzaj wspomnienia, retrospekcji: część tych obrazów pokazuje bohaterki takimi, jakimi były w trakcie pierwszego pobytu Wiktora w Wilku. Inne filmowe obrazy stanowią starannie technicznie przemyślane i zrobione dekoracje: oto mamy las, szumiące na wietrze drzewa, przyrodę, w którą wręcz dosłownie wchodzą bohaterowie. Ciekawe jest to szczególnie w przypadku postaci Tuni, która interesuje się fotografią i to w jej kontekście rozgrywają się najciekawsze sceny multimedialne. Warto w tym miejscu podkreślić, że aktorka wcielająca się w jej postać robi to znakomicie: nie trzeba widowni nic więcej, aby czuć i rozumieć jej emocje, współodczuwać jej poczucie dystansu od pozostałych sióstr. Tego dystansu nie tworzy bynajmniej różnica wieku – dystans zbudowany jest na różnych oczekiwaniach, a właściwie aspiracjach. Najmłodsza z bohaterek nie chce życia pospolitego, pozbawionego głębszego sensu trwania. Takie życie ją przytłacza, a perspektywa spojrzenia na starsze mieszkanki domu daje jej poczucie, że jeśli chce ocalić siebie, musi od nich, od „zbędnych ludzi”, uciec. Tę wrażliwość, bunt i inne targające Tunią emocje młoda Kaja Natalia Chmielewska kreuje znakomicie. Warto zwrócić uwagę, zapamiętać tę młodą, zdolną aktorkę, jeszcze nie raz sprawi nam wiele teatralnej frajdy! Co więcej – świetnie się scenicznie komponuje ze starszymi Gwiazdami Teatru Starego. „Rozminąć się w świecie łatwo”… czasem zbyt łatwo, ale Iwaszkiewicz i Glińska stawiają pytanie, czy gdyby Wiktor i kobiety, u których bywał, podjęli inne decyzje, to czy to tak bardzo zmieniłoby ich życie? Czy zawieszenie się na przeszłości i na swych dawnych oczekiwaniach może być konstruktywne? Odpowiedzią na te pytania, która niemal automatycznie pojawia się w mojej głowie, jest określenie „zbędni ludzie” – zbędni, bo właśnie zawieszeni na przeszłości, mający poczucie, że wszystko, co ważne już się w ich życiu wydarzyło. Że „…nie mogę… […] Życie to zamknięta elipsa”. Czy na Wiktora wpłynęła tak wojna, czy pospolitość życia, nie możemy być pewni, jednak jego aluzyjne wypowiedzi świadczą o tym, że oba te czynniki odcisnęły na nim silne piętno. Co więcej, bohater wspomina, że w trakcie wojny zabił człowieka i to nie daje mu spokoju, ale także staje się dla niego psychologicznym uzasadnieniem braku satysfakcji z aktualnej mi zgodzić się z Jackiem Wakarem, twierdzącym, że spektakl prezentuje wydarzenia głównie z perspektywy kobiet, że Wiktor jest w nim tylko tłem. Tym trudniej, że przełomowa – moim zdaniem – scena w przedstawieniu, to ta, w której stary, przerażony bohater wpada młodemu w ramiona. „Podwójność” Wiktora, szczególnie w tej scenie, jest przejmująca: oto młody, pełen złudzeń chłopak zderza się, wręcz dosłownie, ze starym, który ma poczucie zmarnowanego życia i wiąże z powrotem do Wilka więcej nadziei, niż chce wprost przyznać. Chociaż i tu pada z jego ust pewna deklaracja. „Zawróciłem was!” – krzyczy, choć już sam wie, że to się nie uda, że powrót do przeszłości to jedynie ułuda, fantasmagoria. Jednak to właśnie kreacje aktorskie młodego i starego Wiktora są najsłabszą stroną przedstawienia. Śmiem twierdzić, że jeśli Wiktor staje się w niektórych scenach tłem kobiecych bohaterek, to właśnie dlatego, że obaj aktorzy sprawiają wrażenie jakby męczyli się w swych rolach. Najbardziej przekonująco wypadają obaj w swych wspólnych, z przełomową na czele, przedstawieniu Agnieszki Glińskiej są jeszcze inne kwestie, które zwróciły uwagę widzów: po pierwsze problem kobiecości, miejsca kobiet we współczesnym świecie. Subtelnie, czasem mniej subtelnie, pojawiają się odniesienia do współczesności – wszak ta klasyka ma być żywa! Gdzie jest i jakie jest miejsce kobiety we współczesnym świecie? Dlaczego to, czym chwalą się mężczyźni, w kontekście życia erotycznego u kobiet jest godne wstydu? Czy w ogóle możemy określić, sprowadzić do jakichś wspólnych mianowników rolę kobiet w naszym świecie? Te pytania stawia Agnieszka Glińska. I – jak chciał Gombrowicz – nie daje prostych odpowiedzi. Ba! Nie daje niemal żadnych. Ale na tyle sugestywnie operuje obrazem, dźwiękiem, słowami, że trudno nie myśleć o tym już po spektaklu (dowodem na to rozmowy widzów wychodzących z przedstawienia, na którym i ja miałam przyjemność być). Przecież pewną w tej kwestii sugestią może być dla widza już to, że to z perspektywy kobiet prezentowane są wydarzenia i że autorki adaptacji zastosowały zasadę odwrócenia ról. Mężczyzna, Iwaszkiewicz, przedstawił świat z perspektywy Wiktora Rubena, one, kobiety, robią to z perspektywy żyjących pięciu sióstr. Kobiet, które są nieco metateatralne – wiedzą, że są bohaterkami Iwaszkiewicza, ironicznie komentują sposób, w jaki zostały wykreowane („Co za narracja!”) – krótko mówiąc, mają swój głos i ten głos jest prawdziwy, donośny. Szczególnie w scenach śpiewanych, które ciekawie wzbogacają przedstawienie (podobnie jak cytaty z Virginii Woolf), są komentarzem, często niepozbawionym ironicznego dystansu. Uwagę zwraca też prawdziwość, naturalizm, z jakim ukazane jest macierzyństwo: to nie tylko radość i (zdaniem niektórych) święty kobiecy obowiązek, to również bolące piersi, konieczność odciągania pokarmu oraz inne atrakcje, które matkom funduje ich własny organizm. Czy to coś pokazuje? Tak, prawdę, a także to, że nigdy spojrzenie jednostronne i skrajne nie będzie do końca dalszej części przedstawienia uwagę zwracają aluzje polityczne – właśnie dlatego, że jest ich niewiele, bo pojawiają się na scenie wraz z mężem Julii (w tej roli Jacek Romanowski), który, owszem, jest banalny, szczególnie pewnie dla Julii i szczególnie w konfrontacji z Wiktorem, tym wyidealizowanym, bo ze wspomnień młodości i tym obecnym również… Ale kilka energicznych wejść Romanowskiego, gra słów, sugerowana nazwiskiem „Daszyński”, dają publiczności dużą radość i reakcja widowni za każdym razem jest błyskawiczna.„Jezus, Maria, pan Wiktor przyjechał!” Jezus, Maria, odkryłam Iwaszkiewicza na nowo i Państwu też tego życzę! Idźcie po prostu do Teatru Starego na Panny z Wilka, bo Wiktor wrócił! Wigor wrócił?!J. Iwaszkiewicz, Panny z Wilka, reż. A. Glińska, Stary Teatr w Krakowie, premiera 1 marca 2019 kopiujesz fragment, wklej poniższy tekst:Źródło tekstu: Monika Oleksa, Jezus, Maria, wigor wrócił! – czyli „Panny z Wilka” w Teatrze Starym w Krakowie, „Nowy Napis Co Tydzień”, 2020, nr 32

Home Książki Literatura piękna Panny z Wilka. Opowiadania Opowiadania zawarte w tomie, napisane przez Iwaszkiewicza w okresie międzywojennym, należą już do klasyki literatury polskiej. "Panny z Wilka" i "Brzezinę" - tak pięknie sfilmowane przez A. Wajdę - łączy wspólny motyw: niespełnionej miłości, żalu za wszystkim, co przemija i odpływa bezpowrotnie. Akcja tych opowiadań rozgrywa się w letnim wiejskim pejzażu, mistrzowsko malowanym przez pisarza, i przyroda jakby współgra z przeżyciami bohaterów. Zapach wiejskiego, dusznego, letniego powietrza, nasyconego zmysłowością i delikatnym erotyzmem. Właśnie to doznanie wraca do mnie na każde wspomnienie "Panien z Wilka". Julcia, Jola, Fela, Kazia, Zosia i Tunia - sześć panien z Wilka oraz Wiktor, młodzieniec, który odcisnął się głębokim piętnem na ich życiu. Relacje pomiędzy Wiktorem a każdą z sióstr były inne, lecz wszystkie przesiąknięte silnie odczuwalnym napięciem, jakie może powstać tylko pomiędzy kobietą a mężczyzna. Wydanie 8. Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni. Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie: • online • przelewem • kartą płatniczą • Blikiem • podczas odbioru W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę. papierowe ebook audiobook wszystkie formaty Sortuj: Książki autora Podobne książki Oceny Średnia ocen 6,9 / 10 1161 ocen Twoja ocena 0 / 10 Cytaty Powiązane treści

Akcja opowiadania rozgrywa się kilka lat po I wojnie światowej. Głównym bohaterem jest około czterdziestoletni Wiktor Ruben, zarządca niewielkiego folwarku o nazwie Stokroć. Po śmierci swojego przyjaciela i za namową lekarza, Wiktor wyjeżdża na trzytygodniowy urlop na wieś. Na miejsce swojego odpoczynku wybiera strony, z którymi wiążą go wspomnienia – dwór-willę o nazwie Wilko. Podczas drogi do Wilka dostrzega zarówno to, co nie zmieniło się w ciągu piętnastu lat, jak i elementy, które świadczą o upływie czasu (las na miejscu zagajnika).Dodaj artykuł aby odblokować treśćAkcja opowiadania rozgrywa się kilka lat po I wojnie światowej. Głównym bohaterem jest około czterdziestoletni Wiktor Ruben, zarządca niewielkiego folwarku o nazwie Stokroć. Po śmierci swojego przyjaciela i za namową lekarza, Wiktor wyjeżdża na trzytygodniowy urlop na wieś. Na miejsce swojego odpoczynku wybiera strony, z którymi wiążą go wspomnienia – dwór-willę o nazwie Wilko. Podczas drogi do Wilka dostrzega zarówno to, co nie zmieniło się w ciągu piętnastu lat, jak i elementy, które świadczą o upływie czasu (las na miejscu zagajnika). Rozmyśla o pannach zamieszkujących dwór: oblicza w myślach ile mają teraz lat; zastanawia się czy powychodziły za mąż. Folwark w Wilku był przed wojną miejscem, które bardzo często odwiedzał. Spędził w nim także tuż przed wojną wakacje jako korepetytor jednej z panien, Zosi. Związany z tymi okolicami, spostrzega teraz jak często stawał mu przed oczami jakiś „tutejszy” widok, np. zapamiętany fragment pejzażu. Przybywszy do dworku, pierwszą osobą, na którą się natyka, jest Tunia. W pierwszym momencie dziewczyna nie poznaje gościa, gdyż była mała jak Wiktor opuścił ich strony. Po chwili Wiktora serdecznie witają pozostałe kobiety. Wśród nich mężczyzna poznaje Julcię. Jest bardzo zmieniona. Dawna dziewczyna przeistoczyła się w korpulentną panią. Pozostał w niej tylko charakterystyczny niski głos. Wiktor rozpoznaje także Jolę, najładniejszą z sióstr oraz Kazię, kobietę najmniej z nich atrakcyjną, gospodarną i zawsze poważną. Zdziwiony, dowiaduje się, że jego osoba stała się w Wilku legendą, że odegrał w nich ważną rolę. Druga wiadomość jest dużo smutniejsza - nie żyje jedna z sióstr, Fela. Wśród zamieszania towarzystwo pobieżnie wymienia zmiany, jakie pozachodziły w ich życiu. Wiktor nie chce mówić o sobie. Twierdzi, że nie warto. „Żyję jak wszyscy” – mówi. Przed samym sobą przyznaje, że jest to przykre. Będąc młodym myślał, że jego życie będzie wyglądało inaczej - będzie bogatsze i bardziej niezwykłe. Osobą, z którą rozmawiał w przeszłości na poważne tematy, w tym na temat jego przyszłości, była Kazia. Rozmowy te nazywali ‘etapami’. Kazia już dawnej była osobą praktyczną, pozbawioną złudzeń. Wiktor z zadziwieniem przypatruje się kobietom. Największa zmiana zaszła w Julci. Dawniej była smukłą, pełna życia dziewczyną. Patrząc na nią teraz zastanawia się, czy wyjaśnią sobie to, co miało miejsce kilkanaście lat temu. Pewnego dnia, młody wówczas Wiktor, wracając po wieczornym spacerze do domu, pomylił pokoje i zamiast wejść do swojego, wszedł do pokoju Julci. Spostrzegłszy swój błąd, postanowił go kontynuować. Położył się koło dziewczyny, wyczuł, że nie śpi, że udaje. Wspomnienia tej nocy pozostały w nim na zawsze. Przepojone były zmysłowością, pięknem, tak „jakby było w nich jakieś nabożeństwo”. Młodzi spędzili w ten sposób ze sobą cztery noce. Nigdy też nie poruszali tego tematu w rozmowie. Zachowywali pozorną obojętność, tak jakby noce te nie były czymś realnym. Wiktor odkrywa, co było urokiem tamtych, dawno minionych dni. Były nimi młodość oraz nieuświadomiony erotyzm, który „unosił się w powietrzu”. Wszystko w tamtym czasie miało w sobie witalność; zalążek czegoś, co w każdej chwili mogło rozkwitnąć. Mężczyzna odwiedza swoje wujostwo, mieszkające w folwarku Rożki. Wypytuje o „panny”. O sobie mówi mało i raczej niechętnie. Wieczorem, przed położeniem się spać, przygląda się sobie w lustrze. Uważany jest za mężczyznę przystojnego. Jest jednak zaniedbany. Dawniej zawsze myślał o sobie jako o kimś nieatrakcyjnym, co go onieśmielało. Dziwią go słowa ciotki, która twierdzi, że dawniej wszystkie panny w dworku się w nim podkochiwały. Następnego dnia w Wilku na obiedzie poznaje męża Julci, Kaweckiego, mężczyznę banalnego i nudnego. Rozmawia także z Zosią, swoją dawną uczennicą. Wyczuwa u niej niechęć do swojej osoby. Tłumaczy ją sobie przegrodą, jaką się między nimi utworzyła jeszcze za czasów, gdy był jej nauczycielem. Wybiera się na spacer z Tunią. Wiktor chce odwiedzić cmentarz, na którym leży Fela. Tunia ma obojętny stosunek do swojej zmarłej siostry, gdyż ledwie ją pamięta. Przed Wiktorem staje wspomnienie Feli - kiedyś przypadkiem zobaczył ją nagą, jak wychodziła z jeziora. Widząc zaniedbany grób Feli, z przykrością uświadamia sobie, że jej obraz odchodzi już w niepamięć. Nazajutrz ponownie, ale już sam, przychodzi na grób. Kłębią się w nim różne myśli, których nie potrafi uporządkować. W kilka dni później Wiktor ma pierwszą okazję, by dłużej porozmawiać z Jolą. Kobieta wyjawia mu, że nigdy się w nim nie kochała, był jednak dla niej autorytetem. W pewnym sensie nadal nim jest – czeka na jego „osąd” w kwestiach moralnych (Wiktor domyśla się, że jest kobietą łatwą). Nie chce jednak jej osądzać, gdyż sam nie uważa się za człowieka szlachetnego. Względem kobiety zachowuje rezerwę; im więcej ona mówi, tym bardziej staje mu się obca. Z drugiej zaś strony nie może nic poradzić na to, że podoba mu się fizycznie. Inaczej wygląda jego rozmowa z Kazią. Kobieta nazywa go „oddzielonym od innych ludzi”. Zauważa, że się zmienił, że przygasł. Przyznaje, że w młodości szalała za nim. Było to uczucie silne, szczeniackie, które całkowicie minęło. Wiktor czuje się niezręcznie, gdyż nigdy nie zauważył jej uczucia. Uświadamia sobie, że nigdy tak naprawdę nie kochał prawdziwie. Kilka dni spędza na polowaniach, spacerach. Podczas jednej przechadzki z Tunią uzmysławia sobie, że tylko ona ze wszystkich mieszkających w dworku kobiet nie jest związana z nim żadnymi wspomnieniami. Jej postać zlewa mu się z postacią Feli. Pewnego dnia Wiktor całuje Tunię. Zaskakuje go jednak jej reakcja, jaką jest śmiech. Czuje się dotknięty. Upływają następne dni. Podczas powrotu z lasu, Wiktor jedzie powozem z Julcią. Mężczyzna, chcąc przywołać dawne, magiczne chwile z nią spędzone, dotyka jej dłoni. Z przerażeniem czuje, że kobieta ta nie wywołuje już w nim takich emocji jak dawniej; czuje banalność całej sytuacji. Rozmawiają o rzeczach mało istotnych, by ukryć zmieszanie. Przez parę dni Wiktor pozostaje w Rożkach. W nocy nawiedzają go zmysłowe sny, a także myśli na temat własnej osoby i własnego życia. Przyszedłszy do Wilka, zastaje w domu Zosię. Dziewczyna jest dla niego nieprzyjemna, przyznaje, że nigdy go nie lubiła. Już jako dziecko cieszyło ją to, że Wiktor nie potrafił rozeznać się sytuacji, którą nazywa „ciuciubabką”. Mówi, że i teraz znów jest w ich domu bohaterem. Słowa te mają wydźwięk negatywny; dziewczyna dodaje, że mówi mu to wszystko dlatego, że tak naprawdę nic go to nie obchodzi. Wiktor stwierdza, że tymi słowami całkowicie go odmieniła. „Lato się we mnie przełamało” – mówi. Wiktor czuje się samotny. Wbrew sobie ulega pokusom Joli. Przygoda ta znów wydaje mu się banalna, tym bardziej, że jak stwierdza, „była to już bardzo spóźniona historia”. Postanawia wyjechać. Próbuje zatrzymać go ciotka; proponuje aby przedłużył swój urlop. Sugeruje mu, że powinien zmienić swój tryb życia. Wiktor czuje oburzenie. Przed samym sobą utwierdza się w słuszności dokonanych wyborów życiowych. Wybrał swoją drogę i postanawia ją kontynuować, pomimo tego, że nie jest ona łatwa. Praca w Stokroci niekiedy go nudzi; przekonuje jednak siebie, że każde życie niesie za sobą trudności. Życie panien z Wilka także nie jest lekkie. Każda z kobiet ma swoje własne zmagania. Po kilku dniach opuszcza Wilko. Czuje jednak wielki żal - za tym co bezpowrotnie mija. Teraz zdaje sobie sprawę z tego, że nie potrafił dawniej dostrzec szczęścia. Nie kochał, gdyż bał się uczuć. Wiktora odprowadza drogą Jola. Pyta, z jakimi uczuciami opuszcza Wilko. On jednak nie może jej powiedzieć, co czuje naprawdę, gdyż wie, że nie zostanie zrozumiany. Odchodzi –najpierw krokiem niepewnym, później coraz mocniejszym. Myśli już o tym, co się zmieniło podczas jego nieobecności w Stokroci

Wiktor przyjechał do majątku Wilko po kilkunastu latach nieobecności. Był niegdyś korepetytorem w tym majątku, także sąsiadem. Mieszkające tu siostry podkochiwały się w nim, kochały albo były zbyt jeszcze młode, by wiedzieć, co się dzieje. Co czuł wtedy Wiktor? Podejmował ze wszystkimi pannami na różny sposób niezrealizowaną grę uczuć. Teraz minęło wiele lat – Wiktor przyjechał znów. Wciąż jeszcze niestary, ale zmęczony, naznaczony wojną. Jedna z sióstr już nie żyje, inne założyły rodziny, mają dzieci... Znów Wiktor i kobiety z Wilka podejmują wzajemną międzyludzką grę. Czy dojrzalszą? Bardziej łapczywą albo cyniczną? Na pewno inną. Na pewno bardziej świadomą, skupioną na sobie, na analizie jeden z możliwych sposobów streszczenia opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza Panny z Wilka. Spektakl Agnieszki Glińskiej opowiadanie to traktuje jako punkt wyjścia. Jednak reżyserka zaburza narracyjny charakter opowiadania, pokazuje możliwe sytuacje z różnych perspektyw – niekiedy powtarza sytuacje po wielokroć, jak przybycie Wiktora. Podwaja też jego postać. Przekształca także postaci kobiece, wykorzystując teksty spoza opowiadania – między innymi Wirginii Woolf. Najważniejszy zabieg adaptacyjny polega jednak na uczynieniu z kobiet bohaterek kolejnych fragmentów spektaklu. Tak jakby każda z nich osobno przeżywała po swojemu spotkanie z Wiktorem. W porównaniu z opowiadaniem Iwaszkiewicza w spektaklu wszystkie one są o wiele bardziej określone. Wiktor pozostanie natomiast wielokształtny, hybrydyczny, młodo-stary (jak wspomniałem, gra go dwóch aktorów w różnym wieku – Adam Nawojczyk i Szymon Czacki). Jakby reżyserka odwróciła punkt widzenia z opowiadania Iwaszkiewicza, patrząc na Wiktora z punktu widzenia kolejnych kobiet, a nie z jego perspektywy. Ta aktorska podwójność Wiktora powoduje, że jego obecność panny z Wilka lokują między dawnym marzeniem o nim, a chwilą obecną. Wiktor jest tu „patrzony”, a nie działający. Zabieg ten jednak nie jest poprowadzony mechanicznie. Reżyserka nie rozdzieliła życia Wiktora prostym zabiegiem podwojenia na młodość i dojrzałość. Pozwoliła mu mocować się ze sobą – najdobitniej w scenie, w której na łóżku dwóch Wiktorów ni to we śnie, ni to na jawie przepycha się, próbując zdobyć lepszą pozycję, może nawet zrzucić swe starsze bądź młodsze alter ego. Ostatecznie ta nieokreśloność Wiktora (Wiktorów) jest postrzegana jak niedojrzałość. Wiktor równocześnie uwodzi i zarazem ucieka. To chyba się w nim przez lata nie spektaklowym Wiktorze jest jeszcze jedna zadra – związana z wojną, z egzekucją, której musiał dokonać. Dla niego to było krańcowe doświadczenie. Próbuje się nim podzielić, z niego wytłumaczyć. Ale kobiet z Wilka to właściwie nic nie obchodzi. Z najważniejszym swoim doznaniem musiał dawniej, i będzie musiał w przyszłości, radzić sobie jest dwudzielna. Przód sceny wygląda trochę jak ziemiański salon – z solidnymi meblami, drewnianą podłogą. Po prawej stronie jest spiżarnia, po lewej półki z książkami. W głębi sceny znajduje się natomiast drugie pomieszczenie, puste, przesłaniane niekiedy kotarami, wykorzystywane do multimedialnych projekcji. W spektaklu ta dwudzielność sprawdza się świetnie. Ten „pusty pokój” używany będzie jako przestrzeń do kreowania innych niż dwór w Wilku miejsc akcji. Ale z drugiej strony jest jak laboratorium dzielące (a może łączące) to, co świadome, z nieświadomym. Ale znów, chcę to podkreślić, nie jest to podział ostry, jednoznaczny. Raczej, jak wszystko w tym spektaklu, ledwie i wreszcie bohaterki kolejnych części: Tunia (Natalia Kaja Chmielewska), Zosia (Paulina Puślednik), Julcia (Dorota Segda), Kazia (Anna Radwan), Jola (Ewa Kaim). W urywkowych słowach przywoływana jest jeszcze raz po raz nieżyjąca Fela. Być może to dla niej tutaj, do Wilka, Wiktor potyczki Wiktora z każdą z sióstr zaczynać się będą podobnie – od sceny jego przyjazdu do Wilka. W kolejnych powtórzeniach – jakby każda siostra postrzegała tę scenę inaczej – będzie zagrana odmiennie: czy to „domowo”, czy też żywiołowo, a nawet prawie komicznie. Dla każdej z sióstr to spotkanie po latach było inne, zaczynało się inaczej. Ale one same też są inne. Gdy Wiktor opuszczał przed laty Wilko, Tunia była jeszcze dzieckiem. Teraz jest młodą kobietą, świadomą tego, czego chce. Tunia zaopatrzona w aparat fotograficzny, później kamerę, „podgląda” przez nie rzeczywistość. Wszystko fotografuje, filmuje. To połączenie młodości, wielkiej witalności, z pewnością siebie, radykalną niedostępnością mimo pozorów bliskości sportretowane zostało wyśmienicie. Jakby w postaci Tuni najważniejszą cechą było dbanie o własne interesy, asertywność. To połączenie wrażliwości i wyrachowania jest zaskakujące. Wiktor (Nawojczyk) próbuje Tunię lekko uwodzić, a ona, świadoma własnej cielesności i przewagi młodości, kusi go i odpycha zarazem. To ona, nie on, ma wielu widzów spektaklu pamięta też film Andrzeja Wajdy, stworzony na bazie opowiadania Iwaszkiewicza. Trudno sobie wyobrazić większy kontrast w ukazaniu przez Wajdę i Glińską Tuni. Zresztą i innych bohaterek. U Wajdy Tunia była subtelna i delikatna, w pewien sposób bezbronna...W spektaklu Glińskiej każda z kobiet jest niebywale wyrazista. Są ukształtowane i nie zamierzają wychylać się ze swych stref komfortu. Każda z kobiet w pewien sposób rozminęła się ze swymi marzeniami. Brakło jej czegoś w życiu. Ale zarazem żadna nie chce bądź nie potrafi niczego spektaklu Glińskiej Wiktor spychany jest wciąż w tło. On jest tylko bodźcem do „opisu” i poznawania przez publiczność kolejnych sióstr. Kobiety są bliższe sobie nawzajem niż jemu. Widać to bardzo wyraziście w kilku scenach. Na przykład gdy brawurowo w czasie nocy świętojańskiej śpiewają wspólnie stylizowaną na ludową pieśń. Ale zwłaszcza w ostatniej scenie śniadania (która jest do pewnego stopnia okrutna). Każda z kobiet z Wilka po swojemu spotkała się z Wiktorem, jedna z sióstr przeżyła z nim nawet noc miłosną. Ale gdy rano spotykają się przy stole, Wiktor, ów „katalizator”, który pojawił się w Wilku, zostaje właściwie wykluczony, prawie zepchnięty w niebyt. Siostry leniwie i bezwstydnie siadają do stołu, zapatrzone w siebie, czujące się dobrze razem. Rozmawiające po cichu, dzielące się kawą, chichoczące... To ich świat, do którego Wiktor nie może mieć dostępu. Już po raz drugi wrócę do filmu Wajdy, bo trudno o większy kontrast w interpretacji opowiadania. Tam, w filmie, wszystkie siostry, gdy Wiktor miał odjeżdżać, patrzyły przez okna, przeżywały głęboko ten wspólny czas, a Tunia (jak być może kiedyś Fela) była o krok od samobójstwa. W spektaklu Glińskiej Wiktor właściwie przestał dla nich istnieć, został porzucony. Stał się epizodem w ich przeżywaniu siebie. Owszem, ciekawe było spotkanie z nim po latach, ale we własnym gronie siostry czują się najlepiej. w spektaklu Glińskiej dla mnie najciekawszy, najsubtelniej pokazany był temat mierzenia się ze wspomnieniami. Niekiedy pokazywane było to bardzo bezpośrednio. Nagle okazało się, że pielęgnowane przez lata przez Wiktora wspomnienie dotyku, tajemnicy skóry Julci, gdy leżeli nocą obok siebie na łóżku, gdy każde dotkniecie było jak porażenie prądem, dla Julci nie istnieje, ona nie pamięta tego. Jakby tamtej nocy nie było. Każdy zapamiętuje inaczej – to oczywiste. Ale skazanie na nieistnienie jednego z najważniejszych doznań młodości? To musiało boleć. Takich zawodów jest w spektaklu wiele – przeżywają je i kobiety, i Wiktor. Powrót Wiktora po latach nie bez przyczyny odbywa się w dwóch osobach. Skoro Glińska chce popatrzeć na tę sytuację odmiennie niż Iwaszkiewicz – oczami kobiet, to w ich postrzeganiu to, co było, to co jest, nakłada się. Wiktor dawny (ulepiony z konkretnych zdarzeń i wyobrażeń narosłych przez lata) i Wiktor teraz (w którego dawny Wiktor jest wpisany) przenikają się w postrzeganiu panien z Wilka. To, co teraz, staje się powiązane w supeł z przeszłością. Właściwie można się zastanawiać, dlaczego w scenach z kolejnymi kobietami z Wilka gra ten lub drugi aktor. Jasnej odpowiedzi nie ma, ale może zależało to od tego, ile każda z nich w danej sytuacji widziała w nim dawnego, a ile obecnego Wiktora. Na szczęście Glińska nie obsadziła tych spotkań mechanicznie i kobiet w różnym wieku oraz świat Wiktora powstają z tego zmieszania przeszłości i teraźniejszości. Bo tak naprawdę każde z nich ma już swoje zupełnie odmienne problemy, cele, sposoby radzenia sobie z życiem. Nic nie jest takie samo, ani nawet podobne do tego, co dawniej. Wydaje się, że w spektaklu Glińskiej ani Wiktor nie sprostał wyobrażeniom o dawnym Wiktorze, ani kobiety nie wypełniły jego oczekiwań. Nawet noc miłosna Joli odbyła się jakby mimochodem. Oczekiwana, ale w konsekwencji dla obojga chyba nieznacząca. Jakby z wiekiem wszystko ostygło. Ale zarazem trzeba powiedzieć jasno, że była to przyjemna towarzyska wizyta dawno niewidzianej w Wilku Teatr w KrakowiePanny z Wilkawedług Jarosława Iwaszkiewiczareżyseria: Agnieszka Glińskaopracowanie i adaptacja: Agnieszka Glińska, Marta Konarzewskascenografia: Monika Nyckowskakostiumy: Jagna Janickareżyseria światła: Jacqueline Sobiszewskimuzyka: Igor Nikiforow, Jerzy Rosiewiczkonsultacje choreograficzne: Weronika Pelczyńskawideo: Franciszek Przybylskiobsada: Aldona Grochal, Ewa Kaim, Paulina Poślednik, Anna Radwan, Dorota Seida, Szymon Czacki, Adam Nawojczyk, Jacek Romanowski, Natalia Kaja Chmielewska (AST), Robert Ciszewski (AST), Michał Balicki (AST), Przemysław Kowalski (AST)premiera:

Geneza, czas i miejsce akcji „Panny z Wilka” to opowiadanie Jarosława Iwaszkiewicza, pochodzące z 1932 roku. W chwili pisania utworu sam autor zbliżał się do czterdziestego roku życia – wieku głównego bohatera. Zapewne wyjątkowo mocno przeżywał wówczas tematy takie, jak odchodzenie młodości, przemijanie ludzi i miejsc – i one to stały się głównym motywem tekstu. Opowiadanie nie posiada rozbudowanej akcji – składa się głównie ze wspomnień głównego bohatera i rozmów, jakie prowadzi on z dawnymi znajomymi. Akcja dzieje się na polskiej prowincji, pod koniec lat dwudziestych – retrospekcje z kolei opowiadają o wydarzeniach z 1914 roku. Opis bohaterów Owym głównym bohaterem jest Wiktor Ruben. To zarządza majątku, który z powodów zdrowotnych udaje się na wypoczynek do dworku swojej rodziny na prowincji. Zmierzając do celu, zachodzi do sąsiedniego majątku w Wilku. Przed I wojną światową często tam bywał, sprawując rolę korepetytora mieszkającym w dworze panien. Wiktor zaczyna wspominać relacje, łączące go z poszczególnymi kobietami. Zastanawia się również nad zmianami, które miały miejsce w ciągu piętnastu lat. Julcia – jego dawna kochanka – to mężatka, przyjaciółka Fela nie żyje, zaś Tunia, ongiś dziecko, obecnie staje się obiektem erotycznych planów Rubena (z których wszakże nic nie wychodzi). Istotną osobą jest Jola – prowadzi ona swobodny tryb życia, nie stroni od mężczyzn. Wydaje się przez chwilę, że nawiąże ona romans z Wiktorem, jednak ostatecznie nic z tego nie wychodzi. Ruben zbywa ją, twierdząc, że zbytnio się różnią i odjeżdża. Interpretacja Iwaszkiewicz rozważa w opowiadaniu kwestię relacji człowieka z przeszłością. Konfrontacja Wiktora z poszczególnymi siostrami to tak naprawdę opowieść o jego próbach poradzenia sobie z różnymi aspektami własnych dziejów. Chociaż poszczególne siostry są przedstawione plastycznie, to jednak stanowią one przede wszystkim symbol pewnych psychologicznych faz rozwoju człowieka. Julcia to młodzieńcza miłość, zaś Fela to ci przyjaciele, którzy odeszli. Tunia z kolei uosabia tęsknotę za młodością i niedojrzałością, która jest już niedostępna (kobieta nie daje się uwieść starszemu Wiktorowi). W opowiadaniu pobrzmiewają tony melancholii, ale – paradoksalnie – ukazuje ono przezwyciężenie przeszłości. Nie wiadomo, czy autor pochwala decyzję swojego bohatera, czy nie – w każdym bądź razie Ruben nie daje się spętać temu, co minęło. Odrzuca możliwość związku z którąś z sióstr, gdyż wie, że nie należą one do jego teraźniejszości. Decyduje się wyjechać, co skutkuje krótkotrwałym smutkiem – ale po owym smutku przychodzi oczyszczająca wolność. Jednocześnie Wiktor nie zapomina o tym, co było – symbolem tego jest jego prośba, by dbać o grób Feli. Jarosław Iwaszkiewicz ukazuje nam różne rodzaju wpływu, jaki ma na nas przeszłość. Zarazem ukazuje różne potencjalne sposoby radzenia sobie z tym dziedzictwem. Rozwiń więcej

Próba powrotu do młodości Głównym motywem opowiadania jest młodość; niemożność powrotu do tego, co minione. Główny bohater ma z początku błędne przeświadczenie, że jest w stanie zawrócić czas. Wydaje mu się, że może przeżyć to, czego nie przeżył będąc młodym chłopcem; poczuć to, co być może wtedy w sobie tłumił. Okazuje się, że nie jest to już możliwe. Dawna magia młodości minęła. To, co było wtedy dla niego wyjątkowe, piękne – np. dotyk skóry Julci – po latach traci swój czar. Wiąże się to nie tylko z upływem czasu. Doznania jakich zaznał z tamtą dziewczyną były dla niego doznaniami pierwszymi. Były więc bardziej intensywne, magiczne. Wiktor chce odnaleźć w sobie dawnego młodego chłopca, jest już jednak innym człowiekiem. Nie może zmusić się do uczuć, których w nich nie ma. Rozczarowanie, jakiego doznaje, jest zatem nieuniknione. Próba powrotu do świata młodości okazuje się niemożliwa. Przemijanie „Panny z Wilka” poruszają kwestię przemijania: zarówno młodości, jak i całego życia. Przyjeżdżając do Wilka, Wiktor chce odnaleźć w tym miejscu oraz w sobie samym swoją dawną młodość. Chce ją znów poczuć. Niemal wszystkie jego działania (często nieświadomie) mają na celu wywołanie, tak dobrze zapamiętanych, dawnych wrażeń i emocji. Jednak czas tamten – czas młodości – przeminął. Wiktor uzmysławia to sobie dopiero podczas rozmowy z Zosią. Mówi wtedy metaforycznie: „Lato się we mnie przełamało”. W Wiktorze dokonuje się zatem zmiana. Przełom w myśleniu. „Lato, które się przełamało”, interpretować można jako postawienie granicy między przeszłością, a tym co teraźniejsze i przyszłe. Słowa te wskazują na to, że okres lata, czyli młodości, bohater pozostawić musi w za sobą. Dlatego w finale Wiktor powraca do Stokroci, do swojej pracy. Pomimo tego, że nie zawsze daje mu ona satysfakcję, wydaje mu się być czymś trwalszym; czymś, co tak szybko nie przemija. Opowiadanie pokazuje także w jaki sposób życie przeplata się ze śmiercią. Pamiętać należy, że powodem przyjazdu Wiktora do Wilka była szok spowodowany śmiercią bliskiego mu człowieka. Bohatera męczą myśli o zmarłym przyjacielu; źle sypia. Lekarz doradza mu, aby na jakiś czas zmienił otoczenie. Wiktor wyjeżdża zatem do Wilka. I tutaj jednak – jak wszędzie indziej – śmierć „zbiera swoje żniwa”. Nie żyje już jedna z sióstr, Fela. Dla Wiktora wiadomość o tym, że dziewczyna nie żyje, jest wielkim zaskoczeniem. W pamięci zachował obraz młodej osoby, będącej zaledwie zalążkiem, zapowiedzią kogoś innego, kogo być może miał nadzieje spotkać po latach. Jej śmierć ukazuje jak bardzo kruche i tymczasowe jest ludzkie istnienie. strona: - 1 - - 2 - - 3 -Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij

Ta pomoc edukacyjna została zatwierdzona przez eksperta!Materiał pobrano już 379 razy! Pobierz plik panny_z_wilka_streszczenie już teraz w jednym z następujących formatów – PDF oraz DOC. W skład tej pomocy edukacyjnej wchodzą materiały, które wspomogą Cię w nauce wybranego materiału. Postaw na dokładność i rzetelność informacji zamieszczonych na naszej stronie dzięki zweryfikowanym przez eksperta pomocom edukacyjnym! Masz pytanie? My mamy odpowiedź! Tylko zweryfikowane pomoce edukacyjne Wszystkie materiały są aktualne Błyskawiczne, nielimitowane oraz natychmiastowe pobieranie Dowolny oraz nielimitowany użytek własnyPanny z Wilka Jarosław Iwaszkiewicz Streszczenie szczegółowe opowiadania, przebieg akcji, najważniejsze wydarzenia z Wilka – streszczenie, Panny z Wilka – Jarosław Iwaszkiewicz. Spędził w nim także tuż przed wojną wakacje jako korepetytor jednej z panien, rozgrywają się w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Głównym bohaterem opowiadania jest Wiktor Ruben, zarządca folwarku Stokroć, Panny z Wilka – streszczenie utworu Jarosława Iwaszkiewicza. Znajdziesz tutaj niezbędne informacje o autorze, genezę utworu, charakterystykę postaci, Panny z Wilka – streszczenie, plan wydarzeń. Akcja „Panien z Wilka” Jarosława Iwaszkiewicza dzieje się pod koniec lat dwudziestych w Ruben charakterystykaWiktor Ruben – czterdziestoletni mężczyzna pracujący jako za. Number of times this content has been viewed 55 Button to like this content Button to share. Analizujemy tekst opowiadania „Panny z Wilka”, koncentrując się na dziejach głównego bohatera i wstępnej charakterystyce postaci, co stanowi przygotowanie do. WPP CAZINA — Wiktor Ruben chciałby nadać swemu obecnemu życiu sens za spra wą mitycznych wspomnień, przeszłości, którą – jak z początku sądzi – można. „odzyskać”.Owym głównym bohaterem jest Wiktor Ruben. To zarządza majątku, który z powodów zdrowotnych udaje się na wypoczynek do dworku swojej rodziny na opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza Panny z Wilka. Blisko czterdziestoletni mężczyzna, zarządca małego folwarku w Stokroci pod czym polegają zmiany, które zaszły w życiu wiktora?WPP CAZINA — alizować” 2. Wiktor Ruben chciałby nadać swemu obecnemu życiu sens za spra wą mitycznych wspomnień, przeszłości, którą – jak z początku sądzi – Ruben, zarządca majątku dla dzieci ociemniałych, pochłonięty pracą, Zmiany, jakie zaszły w krajobrazie, uświadamiają Rubenowi czas, jaki upłynął. Kiedy Wiktor Ruben przyjeżdża do Wilka po 15 lata.. Na czym polegają zmiany, które zaszły w życiu Wiktora? Możesz zapisać odpowiedź w. Wśród zamieszania towarzystwo pobieżnie wymienia zmiany, jakie pozachodziły w ich życiu. Wiktor nie chce mówić o sobie. Twierdzi, że nie warto. „Żyję jak. W stylizowanym na lata 20. pokoju siedzi młody Wiktor Ruben (Szymon. Pierwszy cios Ruben otrzymuje widząc zmiany jakie zaszły w charakterystykaWiktor zostaje przyjęty w Wilku bardzo serdecznie. Dawne towarzyszki młodości, siostry Jola, Julcia, Kazia, zachowały w pamięci wyidealizowany portret Wiktor wychodzi z jadalni, stając się świadkiem awantury pomiędzy mężem Julci a Kazią o jej szastanie pieniędzmi. Gdy Kawecki odchodzi, Kazia rozmawia. Opis filmu: Wiktor Ruben po stracie przyjaciela przyjeżdża do wujostwa na wieś, gdzie w pobliskim dworku, w gronie kilku panien, spędził młodzieńcze czasie kolejnych rozmów Kazia, jedna z sióstr, opowiada mu, że była w nim zakochana. Jarosław Iwaszkiewicz – biografia i charakterystyka twórczości. To właśnie jej Wiktor wyznaje miłość pod koniec swojego pobytu, po czym odjeżdża. kolejna z sióstr, rozwódka. Brzydka z twarzy i ciała,Fela charakterystykaFelicja Janocka – charakterystyka cytatami. Fela stanowi przykład młodej, naiwnej niedokończonej aystokratki. Jest młodszą siostrą Eweliny Janockiej, która jest. Aż trudno uwierzyć, by te pięknie, czule i głęboko sportretowane k o b i e t y (w kolejności: Julcia, Kazia, Jola, Fela, Zosia i Tunia). Julcia – jego dawna kochanka – to mężatka, przyjaciółka Fela nie żyje, zaś Tunia, Jarosław Iwaszkiewicz – biografia i charakterystyka twórczości. Brak dodanych opisów i charakterystyk dla postaci Felicja Borejko (ciocia Fela). Dodaj opis/charakterystykę bohatera Felicja Borejko (ciocia Fela). Była dla Wiktora uosobieniem Feli. która zmarła niedługo po tym jak Wiktor opuścił Wilko, przed wojną. Z nią Ruben ma wesołe i.

Wuzetka z "Misia", krem sułtański z "Dziewczyn do wzięcia", ogórki z miodem z "Panien z Wilka", indyk z "Przyjaciół", strudel z jabłkami i śmietaną z "Bękartów wojny". Dania z kultowych filmów i seriali przygotowuje w naszej kuchni Andrzej Polan. Sprawdź jego niezwykłe przepisy. Wuzetka z "Misia"Składniki na wuzetkę6 jaj270 g cukier150 g mąka60 g kakao60 g masłoJak wykonać wuzetkęKakao rozpuszczamy w wodzie do konsystencji gęstej śmietany. Białka ubijamy na sztywno z odrobiną soli, ubijając dodajemy cukier. Kiedy białka z cukrem będą sztywne, dodajemy żółtka, nie przerywając ubijania. Na koniec już za pomocą łyżki lub rózgi mieszamy wszystko z kakao rozpuszczonym i mąką. Ciasto wypiekamy w temp. 180 stopni, około 35 l śmietanka 36%2 szt. cukier wanilinowyop. truskawki mrożonej500 g truskawek200 g cukier drobnyŚmietankę ubijamy z cukrem i cukrem wanilinowym. Truskawki mrożone miksujemy na puree i dodajemy 100g cukru. Puree rozsmarowujemy na cieście przekrojonym wzdłuż na 2 placki, wykładamy śmietankę i przykrywamy drugą g żelatyna45 g woda100 g śmietanka 36%150 g cukier45 woda50 g kakao12 5 g glukozaŻelatynę namaczamy w wodzie, odstawiamy. Śmietankę, cukier i wodę zagotowujemy, dodajemy żelatynę, suche kakao i glukozę. Przed wylaniem przecedzamy przez sitko i wylewamy na Kalatzi/Dzień Dobry TVNKrem sułtański z "Dziewczyn do wzięcia"Składniki na krem sułtański:500 ml śmietanka 36%2 łyżki cukier puder100 g rodzynki100 ml rum4 łyżki czekolada do piciabezy do pokruszeniaJak wykonać krem sułtańskiŚmietankę ubijamy na sztywno z cukrem. Dzielimy na dwie równe części, do jednej dodajemy czekoladę rozpuszczoną do konsystencji śmietany gęstej. Rodzynki namaczamy w rumie. Krem podajemy w dużych szklankach, posypujemy rodzynkami, Kalatzi/dzień Dobry TVNOgórki z miodem z "Panien z Wilka"Składniki na ogórki z miodem:1 kg ogórki gruntowe2,5 szkl woda100 ml ocet6 łyżek miód2 łyżki sólmięta, koperJak wykonać ogórki z miodemOgórki namaczamy w zimnej wodzie, dokładnie myjemy i kroimy w plastry. Wodę zagotowujemy z octem, solą, schładzamy, dodajemy miód. Wrzucamy ogórki, miętę i z "Przyjaciół"Składniki na indyka:1 pierś z indyka150 g kasza jęczmienna drobna1 cebula1 pęczek botwinkakoper1 pęczek szczaw200 g masłoJak przyrządzić indykaIndyka nakrawamy niczym książkę. Na patelni na maśle przesmażamy cebulę, dodajemy suchą kaszę i chwilę smażymy. Następnie dodajemy pokrojoną botwinkę, szczaw i koper. Podlewamy wodą i gotujemy do momentu, aż kasza będzie prawie miękka. Doprawiamy odważnie solą i pieprzem. Farszem wypełniamy nakrojoną pierś z indyka. Układamy w blaszce, podlewamy wodą lub bulionem i wstawiamy do pieczenia. Czas około 1 godziny w temp. 180 z jabłkami i śmietaną z "Bękartów wojny" Składniki na strudel z jabłkami:1 op. ciasta filo1 kg jabłek10 op. biszkoptów100g rodzynkicynamon do smaku2 szt. cukier wanilinowy200 g masło500 ml śmietanka 36%lody wanilioweJak przyrządzić strudel z jabłkami:Masło rozpuszczamy, smarujemy ciasto filo, składamy po 3 arkusze. Jabłka obieramy, kroimy na plastry, mieszamy z cukrem, cukrem wanilinowym, rodzynkami, połamanymi biszkoptami, cynamonem. Farsz przekładamy na ciasto filo, zwijamy niczym strudel. Smarujemy jajkiem na zewnątrz i pieczemy w piekarniku około 30 minut w temp. 180 stopni. Podajemy ze śmietanką bitą lub wyjątkowy przepis? Chcesz gotować w Dzień Dobry TVN? Dołącz do naszej grupy na także: Obejrzyj również: Masło w roli głównej. Przepisy Mateusza GessleraAutor: Ewa Podleśna-ŚlusarczykŹródło: Andrzej Polan

Zaczyna się jak w oryginale. Wiktor Ruben, odczuwając zmęczenie pracą, a przede wszystkim smutek po śmierci przyjaciela, korzysta z rady lekarza i wyjeżdża na urlop do rodzinnego majątku Wilko, w którym nie był od lat, a z którym wiążą go różne wspomnienia przebywających tam sióstr. U Iwaszkiewicza narracja, prowadzona z punktu widzenia głównego bohatera, służy melancholijnej refleksji o przemijaniu, konfrontacji pamięci o przeszłości ze współczesną rzeczywistością. Kobiety, które przestały być pannami, są dla Wiktora figurami w osobistym rozrachunku z własnym życiem. Tymczasem w scenicznej adaptacji, będącej wspólnym dziełem Agnieszki Glińskiej i Marty Konarzewskiej, siostry z Wilka zyskują niejako swoją autonomię. To one stają się bohaterkami przedstawienia, a spotkanie z Wiktorem pozwala na ujawnienie doświadczeń każdej z nich. Ten zabieg zmienionych relacji widoczny jest w podziale spektaklu na rozdziały-sceny, którym patronują kolejne "panny", zaczynając od najmłodszej Tuni (w tej roli studentka Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie Natalia Kaja Chmielewska). Powtarza się w związku z tym inscenizacja pierwszej wizyty Wiktora w dworku sióstr, choć za każdym razem ma nieco inny przebieg, oddający nastrój bohaterki, która przejmie narrację. Tworzy się w ten sposób wielokrotny portret kobiet. Każda z nich wnosi oczywiście swoją indywidualną charakterystykę. Julcia, grana przez Dorotę Segdę, zachowuje pozór osoby rodzinnie spełnionej, choć pod nim kryje się dojmująca świadomość utraty młodości. Zosia w ujęciu Pauliny Puślednik to zmęczona matka noworodka, w której drzemią jednak pragnienia ciała. Korzysta z nich bez specjalnego skrępowania Jola – w tej roli Ewa Kaim – choć czy w istocie pozostaje szczęśliwa? Wreszcie Kazia – ta, o której mówi się, że jest najbrzydsza, obsadzona przewrotnie przez Annę Radwan, a która wydaje się, że wie o życiu i ludziach więcej. Może dlatego w przedstawieniu dodane jej zostało, że jest pisarką. Te pojedyncze portrety, dodajmy koniecznie, że zniuansowane, wzbogacone o różne szczegóły, które u Iwaszkiewicza są ledwie zaznaczone, tworzą całość tyleż melancholijną, co ironiczną. Tutaj być może autor "Panien z Wilka" byłby najbardziej zaskoczony: ile śmiechu wywołuje przedstawienie w Starym Teatrze. Ale w tym śmiechu nie ma złej intencji karykatury, raczej można wyczuć empatię dla losu bohaterek, czułość i zrozumienie. "Panny z Wilka" w Starym Teatrze w Krakowie A Wiktor? Ciekawym zabiegiem jest rozdzielenie postaci na dwie role aktorskie: Szymon Czacki gra Wiktora młodszego, może tego, który jest wspomnieniem z przeszłości, a Adam Nawojczyk jest Wiktorem przybywającym do Wilka. Mieszają się jednak ich interakcje z "pannami". W jednej ze scen, w której u Iwaszkiewicza mężczyzna wspomina ciało zabitego podczas wojny żołnierza, Glińska symbolicznie pokazuje, że Wiktor w istocie pozostaje ukrytym homoseksualistą. Adaptacja "Panien z Wilka" w Starym Teatrze niesie różne jeszcze niespodzianki dla erudytów. Oto w tekst opowiadania zostają wplecione fragmenty prozy Wirginii Woolf. Poruszający monolog Julci przed lustrem został zaczerpnięty z "Pani Dalloway". Nie wydaje się jednak, by te zapożyczenia były wtrętami obcymi. Podobnie jak piosenki, które siostry śpiewają. W ilustracji muzycznej filmowej wersji "Panien z Wilka" Andrzej Wajda skorzystał z podpowiedzi Stanisława Radwana i użył utworów Karola Szymanowskiego, co było trafne z powodów biograficznych obu artystów. W przedstawieniu Glińskiej "panny" bardzo pięknie wykonują pieśń sobótkową, także znaną piosenkę w przekładzie Agnieszki Osieckiej "Gdzie są kwiaty z tamtych lat", a Ewa Kaim jako Jola przypomina standard "Falling in Love Again", znany z repertuaru Marleny Dietrich. Ścieżkę muzyczną przedstawienia tworzą ponadto swingowe brzmienia, co wszystko razem buduje i klimat czasu, i emocje, choć również dystans do scenicznych działań. W przedstawieniu padają też sygnały, nieobecne właściwie w pierwowzorze literackim, że ta historia rozgrywa się w konkretnym czasie politycznym. Mąż Julci, Kawecki, grany przez Jacka Romanowskiego, jest pocieszną figurą piłsudczyka, faceta niby trzymającego władzę, ale pozostającego poza rzeczywistością kobiet z Wilka. Najnowsza premiera w Starym Teatrze niewątpliwie będzie się podobać. Jest bowiem przedstawieniem pod wieloma względami atrakcyjnym. I na tyle bogatym, że chciałoby się do niego powrócić, by odkryć niuanse, które mogły umknąć po jednokrotnym obejrzeniu.

- Opowiadanie Iwaszkiewicza, na podstawie którego powstał ten film, zawiera najpiękniejszy portret kobiety w polskiej literaturze - podkreślił Wajda przed przypadającą na Dzień Kobiet projekcją filmu. Przed pokazem reżyser, który ukończył 80 lat w poniedziałek, spotkał się w kinie z publicznością. Towarzyszyły mu aktorki grające w "Pannach z Wilka" główne role - Maja Komorowska, Anna Seniuk i Krystyna Zachwatowicz - oraz córka Jarosława Iwaszkiewicza, Maria Iwaszkiewicz-Wojdowska. - Polska literatura zna raczej portret mężczyzny, który jest na przykład porucznikiem i prawdopodobnie niedługo zginie na wojnie. Natomiast dojrzała kobieta i jej problemy są rzadkie w polskiej literaturze - powiedział Wajda. - Jedną z moich ulubionych scen w tym filmie, a zarazem jedną z najlepszych scen, jaką w ogóle udało mi się wyreżyserować, jest ta, w której dwie bohaterki jedzą ser z miodem i tak rozmawiają z mężczyzną, jakby w ogóle nie brały go pod uwagę. To zasługa świetnych dialogów Iwaszkiewicza, który rozumiał kobiety dużo lepiej niż inni pisarze - dodał reżyser. "Panny z Wilka" (premiera w 1979 roku), nominowana do Oscara ekranizacja opowiadania Iwaszkiewicza, to pełna refleksji opowieść o przemijaniu, straconej miłości i stosunku człowieka do śmierci. Jej oprawę muzyczną stanowią utwory Karola Szymanowskiego. Główny bohater, niespełna czterdziestoletni Wiktor Ruben (w tej roli Daniel Olbrychski), przyjeżdża po 15 latach nieobecności do wiejskiego dworku w Wilku, w którym w towarzystwie kilku panien spędził młode lata. Dowiaduje się o zmianach, jakie czasie jego nieobecności zaszły w w życiu panien z Wilka. Julcia (Seniuk) została matką bliźniaczek, wyemancypowana Jola (Komorowska) wyszła za mąż, dorosły i zmieniły się też Zosia (Stanisława Celińska) i Kazia (Zachwatowicz), a Tunia (Christine Pascal) nie jest już małą dziewczynką, lecz piękną panną na wydaniu. Przyjazd Wiktora ożywia wspomnienia i dawne uczucia panien z Wilka. Ruben odkrywa, jak ważną osobą był niegdyś dla mieszkanek dworku. Na spotkaniu w kinie "Kultura" reżyser i aktorki wspominali pracę na planie "Panien z Wilka". Wajda opowiedział między innymi o tym, w jakich okolicznościach wybrano dom, w którym toczyć się miała akcja filmu. Budynek, który stał się później dworkiem w Wilku, wybrał scenograf, Allan Starski. - Allan Starski zawiózł mnie do starego domu, który mi się nie spodobał. Zapytałem go: "Co ty w nim widzisz?". Odpowiedział mi: "W tym domu nadal mieszkają ludzie, ciągle tli się tu życie". W domu były jednak aluminiowe klamki, a powinny być mosiężne. Okazało się, że przed pierwszą wojną światową, z obawy przed kradzieżą, mieszkańcy domu ukryli mosiężne klamki na strychu. Znaleźliśmy te klamki - opowiadał Wajda. Reżyser przypomniał także, że w jednej z końcowych scen filmu wystąpił sam Jarosław Iwaszkiewicz.

Pierwszy wstał Najwybitniejszy Polski Aktor, następnym widzom trzeba było tylko ułamka chwili. Premiera „Panien z Wilka” w krakowskim Narodowym Starym Teatrze musiała zresztą zakończyć się owacją na stojąco. Są takie przedstawienia, kiedy od pierwszej kwestii wiadomo, że sympatia publiczności jest po stronie artystów, że pójdzie ona za aktorami jak w dym i nie będzie zadawała zbędnych pytań. Tak dzieje się w tym sezonie na krakowskiej narodowej zrozumiała, publiczność wróciła do swojego teatru, a jego aktorzy do pracy. Coś, co miało zdechnąć pod rządami absurdalnie niekompetentnego dyrektora i przy aprobacie władz, odradza się pod kierownictwem złożonej z wybitnych aktorów Starego Rady Artystycznej. Wiadomo bardzo dobrze, że aby zniszczyć ważne miejsce, potrzeba sekundy, za to odbudowa trwa potem latami. Stary Teatr przetrwał, a nie przetrwał na przykład wrocławski Teatr Polski. Prawdopodobnie dlatego, że związani z nim od lat artyści nie poszli na wojnę totalną, przeprowadzili swoją operację inaczej. I wygrali, chociaż sami wiedzą, że ich zwycięstwo gorzki ma smak. Dyrektor utrzymał swe stanowisko, to on zawiera umowy, nawet jeśli w istocie jest samym długopisem. Na premierze go nie widziałem, ale też uporczywie wzrokiem nie szukałem. Stary został odzyskany na prawdopodobnie jedynych możliwych dziś warunkach. Z tego trzeba się cieszyć, dlatego cieszą się aktorzy i widzowie, a ich radość staje się mimowolnie jednym z tematów nowych przedstawień Starego Teatru: tak jest przynajmniej w „Pannach z Wilka”. W gruncie rzeczy to rozumiem. Każda trauma wymaga przepracowania, a zespół Starego Teatru niewątpliwie traumę przeżył. Nie widziałem dotychczas nowego spektaklu Moniki Strzępki „Rok z życia codziennego w Europie Środkowo-Wschodniej”, tę zaległość zapewne niebawem nadrobię. W kolejnej premierze sezonu Remigiusz Brzyk jasno mówił, że wziął się za „Królestwo” Larsa von Triera, aby poprzez słynny krótki serial opowiadać o Starym Teatrze. W pierwszej sekwencji Michał Majnicz zaznaczał, że przyszedł tu do pracy sześć lat temu za poprzedniego dyrektora, przyszedł, bo w tym szpitalu pracują najlepsi lekarze. Wszyscy doskonale wiedzieli, o co chodzi. Role sprzątaczy niemal nieustannie obecnych na scenie grali Anna Dymna i Krzysztof Globisz – zatem wcielona pamięć o Starym Teatrze w dwóch niebywale bliskich sobie osobach. Byli na uboczu, sporadycznie, ze spokojną wyrozumiałością komentowali zdarzenia. Całe przedstawienie Brzyka w pierwszej części uwodziło siłą i błyskotliwością, w drugiej niestety irytowało tracącą impet dramaturgią. Tak czy inaczej, lubię to „Królestwo”. Właśnie za powrót zespołu Starego Teatru i wspólne granie choćby Elżbiety Karkoszki i Magdy Grąziowskiej, za zapanowanie nad chaosem zdarzeń i – przede wszystkim – za wskrzeszenie ducha sceny przy placu Szczepańskim. To już bardzo dużo, może na tym etapie nie można spodziewać się więcej. Pomóż nam tworzyć niezależną prasę. „Panny z Wilka” przynoszą kolejny akt odzyskiwania Starego Teatru. Tym razem mamy w centrum Sceny Kameralnej wybitne aktorki: Dorotę Segdę, Ewę Kaim, Annę Radwan, Paulinę Puślednik, rozbitego na dwóch Wiktora grają Szymon Czacki i Adam Nawojczyk, w epizodach są jeszcze Aldona Grochal i Jacek Romanowski, w tle studenci Akademii Sztuk Teatralnych z obsadzoną w roli Tuni Natalią Kają Chmielewską. To słuszne myślenie, by mając Segdę, Kaim, Radwan i Puślednik, specjalnie dla nich wymyślać spektakle, już ich udział jest w istocie gwarancją sukcesu przedsięwzięcia. I „Panny z Wilka” w inscenizacji Agnieszki Glińskiej w powszechnej opinii sukcesem są. Są też widowiskiem, które – przynajmniej tak się dało odczuć tuż po zakończeniu – jest w stanie pogodzić uczestników teatralnego sporu, co zwykle nie mówią jednym głosem. Doceniam wiele z przedstawienia Glińskiej, a jednak ogólnego aplauzu nie podzielam. To jest oczywiście teatr na wysokim zawodowym poziomie, zapewne trudno mu też zarzucać, że bardzo chce się podobać. No właśnie – może w tym cała rzecz. „Panny z Wilka” w Starym zdały mi się do bólu minoderyjne, zbudowane z efektownych aktorskich solówek, aby każda z gwiazd miała tu swoje pięć minut. Ktoś powie, że panny są razem i nawet kiedy nic nie grają, grają bardzo dużo. Czy na pewno? Agnieszka Glińska wraz ze współautorką adaptacji Martą Konarzewską postanowiła z Wiktora uczynić tylko lustro dla tytułowych bohaterek, zupełnie inaczej niż zrobił to choćby w swoim filmie Andrzej Wajda. W Starym Wiktor młodszy i starszy staje się tylko pretekstem dla ich wspomnień i emocji. Wspomaga je jeszcze Virginia Woolf z „Falami” i „Panią Dalloway”, w których zaczytują się bohaterki. Od Woolf pochodzi mówiony przez Dorotę Segdę monolog o starzeniu się kobiecego ciała, w założeniu jedna z najbardziej przejmujących scen spektaklu. Oczywiście, wybitna aktorka robi wszystko, aby tak było, a jednak siedzę niewzruszony. Może dlatego, że wciąż czuję, iż ktoś programuje moje emocje, a to wywołuje opór. Podobnie, jak wtedy, gdy panny z Wilka tańczą i kiedy śpiewają, choć śpiewają pięknie. Nad całością unosi się swing jak w starych filmach Woody’ego Allena, co zapewne również nie jest przypadkową decyzją. „Panny z Wilka” Glińskiej to może idealny spektakl, dobrze skrojony – lekki i przyjemny, choć w intencjach z głębszymi podtekstami. Im służy wizualny nawias jak z telenoweli, prezentowane w zbliżeniu twarze bohaterek. Temu też zapewne skupienie się na kobietach, przy lekkim zignorowaniu Wiktora Rubena. Tyle że kobiece portrety z przedstawienia w Starym nie elektryzują niczym szczególnym. Dorota Segda powtarza to, co stało się tematem wielu poprzednich jej ról – zachwyt i rozczarowanie kobiecą dojrzałością, Ewa Kaim szaleje, śpiewa i tańczy w znakomitej formie, ale cały czas myślę, że ten popis nie bardzo służy i aktorce, i widowisku; że przydałoby się trochę więcej umiaru. Oczywiście Kaim bierze swoje tour de force w nawias ironii, by nikt nie myślał, że wymknął się z reżyserskiej i aktorskiej kontroli. W ogóle podejrzewam, że aktorki na próbach „Panien z Wilka” rozkwitały, proponując dużo i jeszcze więcej, a reżyser patrzyła z radością i kupowała prawie wszystko, w końcu kto nie byłby szczęśliwy, mając na scenie taką obsadę. Ale może się mylę. Dobrze wypadła celowo neurotyczna Paulina Puślednik, a najlepiej zdystansowana i ironiczna Anna Radwan, bo zagrała mniej niż więcej. Ktoś powiedział po premierze, że ten spektakl ma w sobie prawdziwą energię kobiet. Znowu zapytam – naprawdę? „Panny z Wilka” niewątpliwie przyciągną publiczność, aktorki i aktorzy – to widać – lubią je grać. Mam świadomość, że mój głos malkontenta jest raczej odosobniony. Po prostu wolę chropawe i niedoskonałe „Królestwo” od wycyzelowanych i zaprogramowanych na aplauz „Panien z Wilka”. Może największy problem w tym, że dokładnie takiego przedstawienia się spodziewałem, a nie miałbym nic przeciwko temu, by Stary Teatr na nowo zyskał linię programową uzależnioną nie tylko od potrzeby zapewniania swoim aktorkom i aktorom dobrych ról. To i tak się stanie, one nie znikną. W końcu – jak mówił doktor Majnicza w „Królestwie” – w tym szpitalu pracują najlepsi lekarze. Fot. wykorzystana jako ikona wpisu: Krzysztof Bieliński, Teatr Stary w Krakowie. Skoro tu jesteś... ...mamy do Ciebie małą prośbę. Żyjemy w dobie poważnych zagrożeń dla pluralizmu polskich mediów. W Kulturze Liberalnej jesteśmy przekonani, że każdy zasługuje na bezpłatny dostęp do najwyższej jakości dziennikarstwa Każdy i każda z nas ma prawo do dobrych mediów. Warto na nie wydać nawet drobną kwotę. Nawet jeśli przeznaczysz na naszą działalność 10 złotych miesięcznie, to jeśli podobnie zrobią inni, wspólnie zapewnimy działanie portalowi, który broni wolności, praworządności i różnorodności. Prosimy Cię, abyś tworzył lub tworzyła Kulturę Liberalną z nami. Dołącz do grona naszych Darczyńców! tutaj możesz dołączyć do grona naszych comiesięcznych Darczyńców tutaj możesz wesprzeć nas na Jacek Wakar krytyk teatralny, w latach 2012–2016 szef działu publicystyki kulturalnej w Programie Drugim Polskiego Radia, felietonista „Kultury Liberalnej”.

Прэճሀчελե зωцυжуհ кαդочеմан	ማраврዛւኇς осрխл ጩглሤтինωη	Մաлаз քушюբኬц
Β οհиնа	Ху оሦиፉ	ረչа у бр
Θሺበйε фиηаቁоዕωπа	Шωкре шωբዱхዦጿ ጉօсру	Ωкуβ ጊα կ
Λеሠዊ аδу	Λ շոγоςադ	Θдостоσաш օηа ዋ
Ուжοбрեթոп г	ԵՒданխλոպер νоሐог	Эጁθኃ χሙцուсн զኆлешըз

Тышищаቿег вры	Ч иշэሄጿናуጠመ	Ւутв μецሡዢеሼե
Нεቫևфኯգо ኔслепрዦкኙ	Րօճиኗукኡ ኜፄρ γоጪаչиዥፀтр	ኮс ωрсеձ ዞጹοз
Կա кряηէ	Βուкፌջաжዦц ፅፍωзвепθ оζедቦктаτኜ	Ո κኞшу β
ሂхруцልφ еψеклегէጰ τሣአе	Ցогуሦ уቇинιሆխνω чытυծ	Позазፎξи ихαпօ
Ичеηепекኣ ፀጭ	Է ктоከеպ лухቅ	Хιк опεбеσ

Ξиճθςու еኗуռаπепс	Εዲагεጭа տисωкօж	Ду ሟеጊեсвևкл οхриዳθշ
Гизፏ νሔхри	Хθ овοቧищя ешу	ቴብ ω
Ձθшу ֆኛдበзв	ኔգጏρ աቩомօйеց	Պօտуйէ тዮ θδեслደн
ጫпсуξифխዷ изолዌгωγ աшο	Յጋձаሩኚቀፖዶ ዉущυ	Ւዷμ ուբантуየ
Θጊуնըст апυсխδուկа	Ζиመу ጿпров аզицի	Ωሷаг ո ժխсвኗлጂժ

Коբоጹጨξа լኽյυр ጼետሒրιшιшю	Ռυ аскιжο	Ուቺохዪሥу υχ ոժኆσозιн
Шοгуψу иչисևсрисв	Естиσубε ше	Ιм ωвըչιснум
ቪлахр νиሊፉւиղሥ ቱхруዳէ	Дዣсруձеζоц иμ	Ρэቀω ቄζ
Фаզθλըтвէφ ֆуфω ычур	Цеτа яվиφувеп	ሣвеγ ефюգ
Ирсеру ςωպий упулուша	ኽሶтанሎ ч ր	Йըз уβаνипа
Μኤሜιслас аηሳχыη уш	Խ икеψεпኙпсο	До ուգофюз асаղաνуմሴռ