Obecny podział administracyjny Krakowa pochodzi z marca 1991 r. Wtedy rada miasta przyjęła uchwałę o utworzeniu na terenie miasta 18 dzielnic i przyporządkowaniu do każdej z nich rzymskiej liczby. Pierwszą dzielnicą uznano Stare Miasto, drugą - Grzegórzki, a trzecią Prądnik Czerwony. Kolejne numery przyporządkowane są dzielnicom Krakowa, idąc w kierunku przeciwnym do wskazówek zegara. Lista dzielnic w Krakowie: Poniżej publikujemy pełną listę dzielnic w mieście: Dzielnica I Stare Miasto Dzielnica II Grzegórzki Dzielnica III Prądnik Czerwony Dzielnica IV Prądnik Biały Dzielnica V Krowodrza Dzielnica VI Bronowice Dzielnica VII Zwierzyniec Dzielnica VIII Dębniki Dzielnica IX Łagiewniki-Borek Fałęcki Dzielnica X Swoszowice Dzielnica XI Podgórze Duchackie Dzielnica XII Bieżanów-Prokocim Dzielnica XIII Podgórze Dzielnica XIV Czyżyny Dzielnica XV Mistrzejowice Dzielnica XVI Bieńczyce Dzielnica XVII Wzgórza Krzesławickie Dzielnica XVIII Nowa Huta Dzielnice w Krakowie. Mapa Przedstawiamy mapę Krakowa w jego granicach administracyjnych z podziałem na dzielnice oznaczone kolejnymi rzymskimi liczbami. Kraków mapa dzielnic Dzielnice w Krakowie. Rekordziści Najwięcej, bo aż 70,6 tys. ludzi mieszka w dzielnicy Prądnik Biały (stan na koniec 2018 r.). To niemal 10 proc. całej populacji Krakowa. Więcej niż 60 tys. ludzi mieszka jeszcze na Bieżanowie-Prokocimiu i Dębnikach. Z kolei najmniej mieszkańców liczy dzielnica Łagiweniki-Borek Fałęcki - żyje tam niewiele ponad 15 tys. osób. Jeśli chodzi o powierzchnię, bezkonkurencyjna jest Nowa Huta, która rozciąga się na ponad 6540 ha. Drugie co do wielkości są Dębniki (4618 ha), a trzeci Zwierzyniec (2873 ha). Najmniejszą dzielnicą są Bieńczyce (370 ha), a kolejne po nich są Łagiewniki Borek Fałęcki (541 ha), Stare Miasto (556 ha), Mistrzejowice (559 ha), Krowodrza (561 ha) i Grzegórzki (584 ha). Największe zagęszczenie ludności panuje na Bieńczycach (ponad 11 tys. osób na km kw.) Mistrzejowicach (9,3 tys. os. na km kw.) i Prądniku Czerwonym (7,2 tys. os. na km kw.). Z kolei najwięcej przestrzeni mają mieszkańcy Zwierzyńca (709 os. na km kw.), Nowej Huty (783 os. na km kw.) i Wzgórz Krzesławickich (848 os. na km kw.). Kraków: dzielnice miasta. Historia podziału Kraków w swoim obecnym kształcie zaczął wyłaniać się na początku XX wieku, kiedy rozpoczęto wcielanie w życie planu “Wielkiego Krakowa”. Polegał on na włączaniu w obręb stosunkowo niewielkiego do tej pory miasta otaczających go gmin wiejskich. W tym okresie granice Krakowa zostały rozszerzone na wsie Płaszów, Zakrzówek, Dębniki, Zwierzyniec, Łobzów, Grzegórzki, Piaski, Prądnik Biały, Prądnik Czerwony czy na posiadające prawa miejskie Podgórze. W 1910 r. Kraków urósł ponad czterokrotnie - z powierzchni poniżej 7 km kw. do ponad 30 km kw. W 1941 r. dalszego poszerzenia Krakowa dokonały okupacyjne władze niemieckie. W granice miasta trafiły wtedy Łagiewniki, Bronowice, Wola Justowska, Prokocim, Bieżanów, Kurdwanów czy Olsza. Decyzja ta została zatwierdzona po wojnie przez władze PRL, które dodatkowo w 1951 r. przyłączyły Nowa Hutę i okoliczne wioski - wśród nich Mistrzejowice, Bieńczyce i Mogiłę. Liczba dzielnic Krakowa wyniosła wówczas rekordowe 64. Ta liczba została wkrótce znacznie ograniczona. W 1954 r. przyjęto nowy podział administracyjny, a na jego mocy Kraków składał się już jedynie z sześciu dzielnic - Starego Miasta, Zwierzyńca, Kleparza, Grzegórzek, Podgórza i Nowej Huty. W latach 70. władze poszły jeszcze dalej i podzieliły Kraków na cztery dzielnice: Śródmieście, Podgórze, Krowodrza i Nową Hutę. Ten podział utrzymał się do 1991 r., kiedy dzielnice Krakowa przybrały obecny kształt.